09/02/2012

Λόγος βάλσαμο από την έλλογη αριστερα!

Η έλλογος αριστερά δεν παύει να με εκπλήσσει ευχάριστα. Τα λόγια της αντηχούν σαν βάλσαμο, σαν γλυκιά ευωδία στ’αυτιά μου. Με στενοχωρεί πάντως που αισθάνονται μειονεκτικά απέναντί μου και θεωρούν τρολλιά τα σχόλιά μου. Μάλλον τόσα χρόνια ιακωβινικής κουμουνιστικής προπαγάνδας τους έκαναν καχύποπτους και φοβισμένους. Δεν πειράζει! Εγώ είμαι με το μέρος σας, γοητεύομαι και από τον εκσυγχρονισμένο αριστερό συντηρητισμό του κυρίου Λέο Καστανά και τον πεφωτισμένο οικολογικό Πολποτισμό του αφώτιστου φιλέλληνα. Επιτέλους, θα πρέπει η έκφραση γνώμης και η τέχνη να περιοριστεί μόνο στις μορφωμένες και δημιουργικές ελίτ της δεξιάς και της πεφωτισμένης αριστεράς ενω οι λεηλατητικές τάξεις θα πρέπει να επιστρέψουν στη θέση του καματερού ζώου, η οποία ταιριάζει και πιο πολύ με την ανεξέλικτη φύση τους. Το όνειρο και το παιχνίδι τελείωσαν. Τώρα μόνο παραγωγική δουλειά και ο ελάχιστος δυνατός ύπνος. Η ανάπαυση και η μουσική είναι μόνο για τις ελίτ. Η δαρβίνειος πάλη τελείωσε. Ποντίκια στο λαβύρινθό σας.

Θα λυθεί το πρόβλημα με νέα μείωση των μισθών, και ιδίως των κατώτατων; Το επιχείρημα υπέρ μιας τέτοιας μείωσης βασίζεται στα παραπάνω στοιχεία συν ένα ακόμη. Ενώ η μείωση των μέσων αποδοχών την τελευταία διετία ήταν όση σχεδόν και η αύξησή τους την προηγούμενη πενταετία (σε πραγματικές τιμές πάντοτε), οι κατώτατες αποδοχές μειώθηκαν λιγότερο: -5% το 2009-2011 έναντι +16% το 2004-2009. Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ (διάγραμμα 86, σελίδα 217), ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα το 2011 παρέμενε σαφώς υψηλότερος από ό,τι στην Ισπανία (+15%) και στην Πορτογαλία (+52%), ενώ ήταν 7πλάσιος από ό,τι στη γειτονική Βουλγαρία (όπου έχουν μεταφερθεί πολλές ελληνικές επιχειρήσεις). Συνεπώς, θα πρέπει να παραδεχθεί κανείς ότι η εμμονή της τρόικας με τους κατώτατους μισθούς δεν στερείται λογικής βάσης.

ΕύΓΕ κύριε Ματσαγγάνη. Θα μπορούσατε βέβαια να κάνετε και λιγότερες παραχωρήσεις στις μάζες των ρυπαρών, αλλά είστε εξαιρετικός! Συνεχίστε!

 

Advertisements
16/01/2012

Επιτέλους, ο ελληνάρας θα προσκυνήσει τα ελληνάκια

Ήρθε ο καιρός να τελειώσουμε με την Ελλάδα και τους Έλληνες, την μίζερη ελλάδα του αλτρουϊσμού, της συντεχνιακής αλληλεγγύης και της συμμετοχής, των οκνηρών, άπλυτων και βρωμόχνωτων χριστιανών της ορθοδοξίας. ´Ολοι αυτοί θα πρέπει να αποδεχθούν τον ήσσονα ρόλο τους, να χωνέψουν ότι είναι είδος που θα εξαλειφθεί υπέρ του ανώτερου και κοσμοπολίτικου ελληνακίου, αυτού που άκριτα αναγνωρίζει την υπέρτατη ανωτερότητα του νομοταγή καθαρόαιμου Αρίου Γερμανού έναντι του μπασταρδεμένου μισοανατολίτη Ελληνάρα, τον νομοταγή και πειθαρχημένο ατομισμό που αισιόδοξα κυνηγάει το τυρί του σαν ποντικάκι αντί να θρηνεί, θυμούμενος περασμένα μεγαλεία και την άθλια κοινότητά του σαν θλιβερό ανθρώπινο όν.

Εχουμε εμφύλιο και τα ελληνάκια θα νικήσουν!

Οι κοινωνικές διασπάσεις όμως, εκτός από ποσότητα, έχουν και ποιότητα. Και εκ πρώτης όψης ο σημερινός κατακερματισμός και η πόλωση των Ελλήνων σε ιδέες, πολιτικούς χώρους, θεωρίες συνωμοσίας, ιδεολογίες, αξίες, κλπ είναι σχετικά μεγάλος σε μέγεθος. Εμβαθύνοντας όμως όλο και περισσότερο στα ιδεολογικά ρεύματα και γενικότερα στα μυαλά που εκφράζονται, μπορεί κανείς να καταλήξει σε μία πανανθρώπινη και όχι απαραίτητα ελληνική «διαίρεση». Υπάρχουν οι άνθρωποι που αμφισβητούν, σκέφτονται,  μελετάνε, αναλόγως κρίνουν, προσαρμόζοντας συνεχώς τη σκέψη τους στις νέες συνθήκες και που μπορούν να συζητούν ευγενικά, με σεβασμό στον συνομιλητή και αποσπώντας πληροφορίες όσο πιο σφαιρικά γίνεται. Υπάρχουν και οι άλλοι που «κουρνιάζουν» στην άνεση και τη βολικότητα ενός δόγματος, οποιουδήποτε δόγματος, ιδεολογικού, πολιτικού, ηθικού ή θρησκευτικού, που ακόμα και μία «καλημέρα» την εκλαμβάνουν καχύποπτα, και συνδυάζοντας τον δογματισμό και την καχυποψία τους απλά βάλλουν προς πάσα κατεύθυνση.
Δυστυχώς, στην πλειοψηφία της η ελληνική κοινωνία απαρτίζεται από τους δεύτερους. Προσωπική μου ευχή, όπως και πολλών άλλων, θα ήταν να υφίσταται η λεγόμενη «σιωπηλή πλειοψηφία», αλλά ρεαλιστικά μιλώντας όλοι γνωρίζουμε ποιος είναι ο μέσος πολιτικός, ο μέσος ψηφοφόρος, ο μέσος επιχειρηματίας, ο μέσος υπάλληλος, ο μέσος φοιτητής, και γενικώς ο μέσος Έλληνας. Στην πραγματικότητα βέβαια δεν υπάρχουν «μέσοι» άνθρωποι, αλλά τα αποτελέσματα των διαπροσωπικών σχέσεων της κοινωνίας μας είναι απτά και εμφανή σε όλους μας καθημερινά.
Ο πραγματικός διχασμός που υφίσταται η ελληνική κοινωνία σήμερα είναι αυτός που λαμβάνει χώρα ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες ανθρώπων. Και το μεγάλο στοίχημα είναι κάποια στιγμή η πρώτη κατηγορία να υπερισχύσει της δεύτερης. Όχι στα πλαίσια κάποιου ελιτισμού ή κοινωνικού σνομπισμού, αλλά γιατί τα απτά αποτελέσματα και η δημιουργία νέων τάσεων, κοινωνικών διαδικασιών, και αναπτυξιακών οικονομιών μπορούν να προέλθουν από άτομα που εκτός από συνεχή αμφισβήτηση, παρέχουν λύσεις και εδάφη συνεργασίας. Άτομα που μπορούν να συνεννοηθούν στοιχειωδώς, αναλαμβάνοντας προσωπική ευθύνη των πράξεών τους και γνωρίζοντας ότι συνεννόηση σημαίνει κυρίως συμβιβασμός και όχι υπεροψία ή στενομυαλιά. Δύο άνθρωποι με δέκα αντικρουόμενες ιδέες ή νοοτροπίες ο καθένας, δεν μπορούν να δημιουργήσουν κάτι νέο αν εμμένουν και στις δέκα συνεχώς. Αντιθέτως αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν την ωριμότητα να υποχωρήσουν σε πέντε από τις δέκα ιδέες τους προκειμένου να προχωρήσουν, όχι μόνον θα δημιουργήσουν ένα σύνολο δέκα νέων ιδεών, αλλά θα λειτουργήσουν και συλλογικά για το κοινό τους καλό.
Έχει μεγάλη σημασία, λοιπόν να αναγνωρίζουμε τι μυαλά κουβαλάει ο καθένας ανεξαρτήτως πολιτικών, ιδεολογικών και λοιπών πεποιθήσεων. Όχι, επαναλαμβάνω, για να επέλθει μεγαλύτερος διχασμός, ή να εξυμνήσουμε τον ελιτισμό αλλά για να περιθωριοποιούνται αυτοί που ούτως ή άλλως εξυμνούν και προάγουν το περιθώριο. Για «να γίνουν οι αλμπάνηδες εξαίρεση και όχι ο κανόνας» όπως είχε πει κάποτε και η Αμαλία Καλυβίνου, για άσχετο θέμα μεν αλλά για τους ίδιους παράγοντες κοινωνικής διάσπασης που βιώνουμε και σήμερα.
Το ΥΠέΡΟΧΟΝ ΚΕίΜΕΝΟΝ ΑΙΔώ!!!! (http://ellinaki.blogspot.com/2012/01/blog-post_16.html)
07/01/2012

Εύγε, κύριε Παπαδήμο!

Η μόνη κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της πατρίδος και όχι οι περιττές ανέσεις για τους αναλώσιμους πληβείους.
Το σπίτι, το αυτοκίνητο και η τηλεόρασις για τους εργάτες είναι εξίσου μεγάλη ανοησία και σπατάλη με τα ρούχα και τα παπούτσια για τα καματερά υποζύγια. Ενα πιάτο φαί, μια αλλαξιά ρούχα, ένα κρεββάτι σε υπνωτήριο είναι υπεραρκετά για τις οκνηρές τάξεις οι οποίες σε αντάλλαγμαα εκτός από την ακάματον εργασίαν θα πρέπει να παρέχουν ανόθευτον ευγνωμοσύνη και τους καλύτερους καρπούς της κοιλίας τους προς ευφροσύνην των λαγόνων της δημιουργικής ελίτ. Οπως ο αμνός ακολουθεί τον ποιμένα και του δίνει το βρέφος του σαν τροφή, έτσι και ο εργάτης οφείλει να παραδίδει την ζωή του και την ζωή των τέκνων του στον εργοδότη του. Οι απαιτήσεις για ανέσεις, αμοιβές, δώρα και ελεύθερο χρόνο είναι ύβρις.
Εύγε κύριε Παπαδήμο!

02/12/2011

Μια οικολογική, συμπονετική και φιλελεύθερη λύση για τα περιψήματα των οκνηρών τάξεων.

Ζούμε ιστορικές εποχές φίλοι μου! Δύο και πάνω σκοτεινοί αιώνες κυριαρχίας των οκνηρών τάξεων φτάνουν στο τέλος τους. Οι πεφωτισμένοι δημιουργοί, οι τολμηροί σκαπανείς της επιχειρηματικότητας και οι ηγέτες αποτίναξαν από πάνω τους τον χυδαίο ζυγό του Ιακωβινισμού και το πρωτόγονο πολίτευμα της δημοκρατίας. Ο Άτλας επαναστάτησε, ετίναξε τους ώμους και γκρέμισε το σάπιο οικοδόμημα της αδίκου ισότητας και της διαστροφικής αλληλεγγύης.  Ελευθερία, αξιοκρατική ανισότης και πεφωτισμένος εγωϊσμός, αυτά είναι τα νέα ιδανικά μας.

Ξέρω ότι πολλοί σοσιαλφιλελεύθεροι, δικαίως μάλιστα, επιθυμούν να αποδώσουν στις ρυπαρές μάζες των οκνηρών τα επίχειρα της κακίας τους, να συνθλίψουν με την υπεράνθρωπη φτέρνα τους τα κεφάλια των κουμουνιστών, των εργατών με τα βρωμερά χνώτα και των λυμφατικών ποντικογραφιάδων. Φίλοι μου, σας κατανοώ απολύτως, αισθάνομαι και εγώ την δίκαια οργή του ισχυρού που υπέφερε κάτω από τη φτέρνα της ποταπής μειοψηφίας. Ωστόσο, θα πρέπει να δώσουμε τόπο στην οργή και να γευθούμε την εκδίκησή μας κρύα και νοστιμότερη.

Γνωρίζω ότι όλοι θα θέλατε να δείτε τις οκνηρές τάξεις να ψοφολογάνε στην πείνα, τη βρωμιά και την αρρώστια, όπως δικαίως τους αξίζει. Θα πρέπει όμως να είμαστε μεγαλόψυχοι στη νίκη. Οι θάνατοι απο την πείνα θα γεννήσουν μάρτυρες, και ακόμα χειρότερα, αρχηγούς μεταξύ των οκνηρών τάξεων. Θα θέλατε να γεννηθεί ένας Λένιν; Ένας Στάλιν; Ένα απείθαρχο γύναιο σαν τη Ρόζα Λούξεμπουργκ; Όχι, κύριοι! Όσο οι οκνηροί θεωρούν ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτε άλλο από τις αλυσίδες τους -τις απαραίτητες για τη ζωώδη φύση τους- θα τσινάνε.

Θα πρέπει να δείξουμε ένα καλύτερο πρόσωπο. Και σε αυτό σύμμαχοι μας και δάσκαλοί μας είναι οι σύμμαχοί μας της ελλόγου αριστεράς, τη στιγμή που τα ζωντόβολα της οκνηρης τάξεως πονήρεψαν και δεν υποτάσσονται στον χριστιανισμό (ο οποίος επιπροσθέτως περιέχει και ορισμένα στοιχεία τα οποία θα μπορούσαν να παρερμηνευθούν εναντίον μας). Ήδη, συνειδητά ή όχι, ο νέος τρόπος ζωής που προτείνουν οι οικολόγοι και στελέχη της σώφρονος αριστεράς διευκολύνουν τα μέγιστα την πειθάρχηση και την επαναφορά των πληβείων στην πενία, την υποταγή και την δουλική θέση που δικαίως αξίζουν.

Με πρόσχημα την έλλειψην υγρών καυσίμων και την μόλυνσιν του περιβάλλοντος θα καταστήσουμε την αυτόνομη κινητικότητα των κρεάτων κατά το δυνατόν μικρότερη. Θα μπορούμε, δια των μέσων μαζικής μεταφοράς να ελέγχομεν τις συνήθειές των, τους τόπους κατοικίας των και τις συνθήκες εργασίας των. Θα τους κατευθύνωμεν δε εις μέσα όπως το ποδήλατον και η πεζοπορία, κατάλληλα μόνο για παιδιά, καθώς το ψυχολογικόν μήνυμα θα είναι σαφέστατον: οι πληβείοι οφείλουν να είναι πάντοτε κηδεμονευόμενοι, ετεροκαθοριζόμενοι και τυπικοί εις το ωράριόν των.

Δια της οικολογίας επίσης θα επιβάλλωμεν εις τους πληβείους χορτοφαγικήν διατροφήν, η οποία δια της ελλείψεων βιταμινών, λίπους και ευκόλως παρεχόμενων πρωτεϊνών,μετάλλων και σακχάρων θα τους καταστήσει πιο βραδύνοες, πειθήνιους και ελέγξιμους ενώ θα μειώσει το προσδόκιμον επιβίωσης τους.  Οι επιστήμονές μας θα χρειαστεί, τουλάχιστον στην αρχή, να πείσουν τους πληβείους για την ορθότητα της διατροφής που θα τους επιβάλλωμεν.

Θα μπορέσωμεν επιπλέον να λευκάνωμεν, ή μάλλον να πρασινίσωμεν την φήμη των οικοτροφείων και των πληβειακών υπνωτηρίων. Οι πληβείοι θα δεχθούν με χαρά, κατόπιν της σχετικής αριστερής-οικολογικής κατηχήσεως να ζουν κατά δεκάδες εις υπνωτήρια τα οποία θα τους προσφέρουν “χαμηλό αποτύπωμα άνθρακα”, “κοινωνική ζωή” και “φθηνή οικολογική διαβίωση”. Φυσικά δια των “φόρων άνθρακος”, η κινητικότητα και οι ανέσεις θα περιορίζονται μόνο στις δημιουργικές ελίτ, οι οποίες δεν θα αναγκάζονται να υφίστανται τις δυσχέρειες που συναντούν τώρα, λόγω της ανάγκης να μοιραστούν πόρους με τις άπλυτες μάζες.

Τα πάντα είναι θέμα παρουσίασης, αγαπητοί μου. Θα πρέπει να δείξουμε τη συμπόνια μας, οικολογικά και φιλελεύθερα. Μόνο έτσι θα εξασφαλισθούμε από την πιθανή βία των πληβείων.

Διπλωματία αγαπητοί μου, είναι να λέτε “καλό σκυλάκι” μέχρι να πιάσετε πέτρα.

 

28/10/2011

Το μεγάλο “ΝΑΙ!” και πως αυτό είναι ανώτερο του “ΟΧΙ”

Πριν από 71 χρόνια, ένας λαϊκιστής και σοσιαλφασίστας δικτάτορας υποκύπτοντας στον γλοιώδη πολτό των άπλυτων εργαζομένων και της χύδην μάζας του όχλου είπε το “Όχι” στην επιθυμία των Ιταλών να περάσουν ειρηνικά από τη χώρα και να εγκαθιδρύσουν μια ευρωπαϊκή διοίκηση που θα ξερρίζωνε τον ολέθριο ιακωβινισμό και θα ενέτασσε τη χώρα σταθερά στις χώρες της δύσης. Αποτέλεσμα; Μια σκοτεινή περιπέτεια δεκαετίας, διαταραχές της αγοράς που οδήγησαν τον πληθυσμό στη λιμοκτονία και ραγδαία άνοδος της επιρροής των φρικτών κουμουνιστικών ιδεών η οποία θα μας οδηγούσε στο αποτρόπαιο κομμουνιστικό παραπέτασμα αν δεν βοηθούσε δραστικά η Αμερική του Μίλτον Φρήντμαν και της Έυν Ράντ, η Αμερική του Φιλελευθερισμού και την Ελεύθερης αγοράς!

Σήμερα, ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας διορθώνει τα λάθη του, καλοδέχεται τους φίλους Γερμανούς που πάντοτε και διαχρονικά ήθελαν το καλό μας, επανορθώνοντας το προ εβδομηκονταετίας ολέθριον λάθος του λαϊκιστού δικτάτορα, του όχλου και των κουμουνιστών, πρωτοπόρος στον δρόμο μιας Νεας Τάξης Πραγμάτων!

Ζήτω η παγκοσμιοποίησις!

20/10/2011

Υπέροχος Τέλλογλου!

Επιτέλους, δεν είμαι μόνος! Η ιστορία θα με δικαιώσει! Το επιβεβαιώνει και ο κορυφαίος δημοσιογράφος Τάσος Τέλλογλου!

Αν ετσι γίνουν τα πράγματα φυσικά θα χρειαστεί και μία νέα πολιτική αρχή. Η κυβέρνηση Παπανδρέου θα είναι η κυβέρνηση στα χέρια της οποίας «εσκασε η χώρα» αλλά και η κυβέρνηση εκείνη που εξ αιτίας των δόσεων τόλμησε να γκρεμίσει το κρατος των μικρών ιδιοκτητών, όπως είχε δημιουργηθεί μετά το ο. Αυτοί είναι οι «πελάτες» του παλιού πολιτικού συστήματος.

Αλλά ποιο είναι το καινούργιο; Ουδείς γνωρίζει. Η νέα κυβέρνηση είτε προκύψει από εκλογές ειτε όχι θα οδηγήσει τη χώρα μέσα από τις συμπληγάδες και της τυπικής πτώχευσης. Για να είναι βιώσιμη δεν θα πρέπει να στηρίζεται στη συμμαχία μικροιδιοκτητών και δημοσίων υπαλλήλων, ουτε στο κράτος που διαλύθηκε τις προηγούμενες μέρες. Θα χρειαστεί ένα νέο εκπαιδευτικό και δικαστικό σύστημα

Τα ψήγματά του βρίσκονται στην τελευταία εκθεση της τρόικας. Την υλοποιησή του θα αναλάβει να υλοποιήσει ένα νέο κρατος που θα οικοδομήσουμε με τη βοήθεια των εταίρων μας.

 

Υπέροχος! Επιτέλους το κράτος, από όμηρος των συντεχνιών και των λιγδερών πληβείων, θα γίνει η σιδερένια φτέρνα που θα λιώσει την αυθάδεια τους και θα τους επαναφέρει στη φυσική τους θέση. Η δικαιοσύνη επιτέλους θα ανέχεται τη δημιουργική παράκαμψη των νόμων από τη δημιουργική ελίτ και θα αφαιρεί την ελευθερία από τους αυθάδεις υπανθρώπους. Η εκπαίδευση θα προετοιμάζει ελίτ και υπανθρώπους για τη φυσική τους αποστολή. Οι φίλοι και σύμμαχοί μας απ’έξω θα μπορούν επιτέλους, αντί να παρακαλάνε τους κουμουνιστές κινέζους, να έχουν στη διάθεσή τους εργαζόμενους-κρέατα από την Ελλάδα.

Ω, πως με συγκινείτε, κύριε Τέλλογλου!

Τι υπέροχο όραμα!

Θα το βρείτε όλο ΑΙΔώ!  : http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=95940

 

19/10/2011

Η μέση τάξη: Ένα βαρίδι στην εξελικτική πορεία της νέας ανθρωπότητας

Σας καλώ να φαντασθείτε μία πυραμίδα και με τη δύναμη τ.φήςου μυαλού σας να την μετασχηματίζετε ενώπιον των διανοητικών οφθαλμών σας. Φαντασθείτε λοιπόν αυτή την πυραμίδα να ψηλώνει, χωρίς ωστόσο η βάση της να μεγαλώνει και χωρίς να αλλάζει η αναλογία μεγέθους βάσης προς το μέγεθος της κορυ. Όσο περισσότερο ψηλώνει, όσο μικρότερη η βάση της σε σχέση με την κορυφή της, τόσο πιο οξεία, ασταθής και δυσάρεστη στα μάτια γίνεται και αρκεί και το φύσημα ενός ανέμου για να καταρρεύσει. Φανταστείτε τώρα αυτή την πυραμίδα να κονταίνει και η κορυφή της να γίνεται μικρότερη σε σχέση με τη βάση. Αμέσως η πυραμίδα αυτή θα μετατραπεί σε κάτι το σταθερό, στιβαρό και όμορφο στην όψη.

Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα της μεταρρύθμισης που η δημιουργική μειοψηφία προσπαθεί να επιβάλλει στις μάζες των άπλυτων πληβείων και των λεηλατητών της συντεχνιακής μέσης τάξης.

Μία σειρά ιστορικών ατυχημάτων, από την επιτυχία των ιακωβινικών επαναστάσεων με τη φρικαλέα egalite και την ψυχασθενή και παράλογη fraternite, μέχρι την εβδομηντάχρονη επιβίωση του φρικώδους κουμουνισμού οδήγησαν στην αποσταθεροποίηση της κοινωνικής πυραμίδας και στην ανισόρροπη μεγέθυνση του εκτρώματος που λέγεται “μέση τάξη”. Αποτέλεσμα της εν λόγω αποσταθεροποίησης υπήρξε ο ολέθριος περιορισμός της ελευθερίας των δημιουργικών μερίδων του πληθυσμού, οι οποίες ανήκουσες φυσικά εις την κορυφήν της κοινωνικής πυραμίδας έπρεπε συνεχώς να αυτοπεριορίζονται προκειμένου να μην αποσταθεροποιηθεί το ασταθές και σαθρό κοινωνικό σύστημα της μεταπολεμικής Κευνσιανής κοινωνίας. Έπρεπε συνεχώς να θυσιάζουν τους καρπούς της διανοίας των προκειμένου να καταπραϋνουν και να καθησυχάζουν μια ολοένα και ογκούμενη τάξη λεηλατητών: καλοταϊσμένων και παχύσαρκων εργατών οι οποίοι αντί να παρέχουν με προθυμία και φιλοπονία κάθε στιγμή του χρόνου τους προς τη δημιουργία απαιτούσαν “ελεύθερο χρόνο” για να ασχοληθούν με τα παχύσαρκα και ηλίθια μπάσταρδά τους και τις ανόητες, χυδαίες ενασχολήσεις τους, μικροπρεπών αντιφρονούντων διανοουμένων της λάσπης που αντί να είναι ευγνώμονες για την προσφερθείσα γνώση την χρησιμοποιούσαν για την υπονόμευση του στρατηγού της επιχειρηματικότητας, συντεχνιακοί συνδικαλιστές που αντί να επιβάλλουν τη βούληση του εργοδότη τους συμπαρατασσόντουσαν με τις οκνηρές τάξεις των απλύτων και άλλα παρόμοια αποβράσματα.

Έρχεται στιγμή που ο ανώτερος άνθρωπος φωνάζει “ΦΤΑΝΕΙ!”. Και αυτή η στιγμή ήρθε.

Επιτέλους, θα τελειώσουμε με τον λεηλατητικό πολτό που λέγεται μέση τάξη. Οι πειθήνιοι και συνεργάσιμοι θα ενωθούν μαζί μας για να κυριαρχήσουμε, ενώ το ίταμο κεφάλι των υπολοίπων θα συνθλιβεί και θα οδηγηθούν στη βάση της πυραμίδας, στη φυσική θέση του κατεργάρη λεηλατητή που με πόνο, αίμα και ιδρώτα θα πληρώσει τα εγκλήματά του εις βάρος των καλυτέρων του.

ΘΑ ΝΙΚΗΣΩΜΕΝ!

14/10/2011

Υπέροχο φιλελεύθερον χιούμορ μετά wit!

Επιτέλους, ο φιλελεύθερος χώρος απέκτησε τη δική του εκπομπή χιούμορ. Μια πληρωμένη απάντηση σε όλους τους χυδαίους και κρυόμπλαστρους αριστερούληδες λαϊκιστές και φασίστες του ερυθρόφαιου μετώπου, τους υποκριτές Λάκηδες και τους χαζοβιόληδες τσολιάδες της Ελληνοφρένειας με υπέροχο, witty χιούμορ και σάτιρα που συνθλίβει τα κόκκαλα της επικρατούσας αριστερής τυρρανίας. Ως γνωστόν, η σάτιρα υπήρξε πάντα το όπλο των καταπιεσμένων!

Ας χειροκροτήσουμε την υπέροχη σάτιρα του Ιδρύματος του ελεύθερου, αντιστασιακού τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ, του ουρανού της ελευθερίας μας!

(http://idrima.skai.gr)

Ιδού χαρακτηριστικό ξεκαρδιστικό απόσπασμα που καταδεικνύει την ανωτερότητα του φιλελεύθερου χούμορ:

Έλληνες,

Είσαστε νεόπλουτοι με ενοχές. Και όπως όλοι οι νεόπλουτοι, θέλετε να μας πείσετε ότι είσαστε επαναστάτες. Τόσα χρόνια, λεφτά υπήρχαν για να πληρώνουν το κόστος του επαναστατικού σας χόμπι.

Τώρα τα πράγματα αλλάξανε.

Μπορείτε να συνεχίσετε να κάνετε τον μάγκα, αλλά ο τζάμπας πέθανε!

Τέλειο! ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! Πέθανα από τα γέλια, εσείς;

 

Υ.Γ.: Αγαπητοί φίλοι του Ιδρύματος, μη με λογοκρίνετε, δεν είμαι τρόλλ, είμαι φίλος και συναγωνιστής σας!

11/10/2011

Για την εκλογίκευση του κατώτατου μισθού

Η σοσιαλφιλελεύθερη κυβέρνηση έδειξε επιτέλους πυγμή και με σιδερένια φτέρνα συνέτριψε το κεφάλι των κλαδικών συνδικαλιστών. Επιτέλους ο εργοδότης, ο στρατηγός της ανάπτυξης παίρνει την ισχύ στα χέρια του και ελεύθερα πλέον μπορεί να επιβάλλει και να κάνει enforce  την εργασιακή ηθική στην οκνηρή, μη δημιουργική τάξη. Η κατάργηση του υποχρεωτικού ωραρίου (εφόσον ο στρατηγός της ανάπτυξης, ο εργοδότης, δουλεύει εικοσάωρα, οι στρατιώτες του εργαζόμενοι οφείλουν να δουλεύουν εξίσου, αν όχι περισσότερο) και η καθιέρωση των ημερησίων συμβάσεων (επειδή κάθε μέρα είναι μοναδική) δεν καθιερώθηκαν ακόμα, αλλά μπορούμε να ελπίζουμε.

Εκείνο που πρέπει να εκλογικεύσουμε πλέον είναι ο κατώτατος μισθός. Είναι γνωστό ότι η ύπαρξη κατώτατου μισθού δημιουργεί στρεβλώσεις στην αγορά, εντείνει την ανεργία και ανταμείβει την ήσσονα προσπάθεια. Ωστόσο θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές! Όσο κι αν θα ήταν ευχάριστο η οκνηρή τάξη να ψοφήσει μέσα στην βρώμα και στην πείνα όπως της αξίζει, αφήνοντας το μεγάλο playground της γης στην πλήρη διάθεση των ανδροπρεπών John Galt, θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει γρήγορα και απότομα. Επιπλέον, δυστυχώς, μας είναι ακόμα απαραίτητοι, δεδομένου ότι οι αυτοματισμοί και η τεχνητή ευφυϊα δεν τους έχει ακόμα οδηγήσει σε redundancy.

Θα πρέπει λοιπόν να καθοριστεί ένα στάνταρ ελαχίστων παροχών, οι οποίες θα συντηρούν τις οκνηρές τάξεις για όσο διάστημα μας είναι αναγκαίες και οι οποίες θα μπορούν να τεκμηριωθούν σαν παροχή ελαχίστου κοινωνικού εισοδήματος, όπως προτείνουν οι συναγωνιστές της σώφρονος αριστεράς. Θα πρέπει αυτές οι αποδοχές να καλύπτουν τα απαραίτητα προς διαβίωση των οκνηρών τάξεων αλλά μόνο και μόνο αυτά. Εκεί είναι το μόνο λογικό όριο μισθού.

Μια δίαιτα χιλίων διακοσίων θερμίδων για κάθε μέρα, μια αλλαξιά ρούχα και παπούτσια το χρόνο και τα έξοδα για ενοίκιο τριών τετραγωνικών σε μοιρασμένο δωμάτιο είναι το ορθό κατώτατο όριο των ελαχίστων παροχών. Αυτό θα το καθορίσουμε κατόπιν έρευνας μεταξύ των μεταναστών, οι οποίοι θα μπορούσαν να δώσουν μαθήματα λιτότητας, οικονομίας και πειθαρχίας στους κακομαθημένους ντόπιους. Τυχόν επιπλέον παροχές θα πρέπει να καθορίζονται κατόπιν ελεύθερης συμφωνίας εργαζομένου και εργοδότη.

Εννοείται ότι στην περίπτωση που ο εργοδότης, χρησιμοποιώντας οικονομίες κλίμακος, παρέχει στον εργαζόμενο όλα τα παραπάνω, ο μισθός θα είναι θέμα πλήρως ελεύθερης διαπραγμάτευσης και θα μπορεί να είναι και μηδενικός ή αρνητικός (π.χ. για μαθητευόμενους, οι οποίοι θα αποδίδουν συμβολικό τίμημα για την εκπαίδευσή τους).

Ελπίζω οι ρηξικέλευθες προτάσεις μου να τύχουν της δέουσας προσοχής.

 

06/10/2011

FreeMan, ο ατρόμητος μαχητής της ελευθερίας!

Κάτι συμβαίνει στη σφηκοφωλιά των αναρχοκουμουνιστών Jungle Report. Ένας αέρας ελευθερίας και καθαρής, νεοφιλελεύθερης λογικής φυσά, και καθαρίζει τα σοσιαλιστικά και κουμουνιστικά μιάσματα. Ορίστε ένα υπέροχο δείγμα νεοφιλελεύθερου λόγου που κάνει δάκρυα συγκίνησης να τρέχουν από τα μάτια μου:

Τις ανθρώπινες αξίες τις αποφασίζουν οι άνθρωποι για τους εαυτούς τους, όχι εσύ για τους ανθρώπους, όχι εγώ για τους ανθρώπους. Διαφορετικοί άνθρωποι έχουν και διαφορετικές αξίες. Εσύ θεωρείς απάνθρωπο να μεγαλώνει κάποιος χωρίς παιδεία, υγεία και ότι άλλο θεωρείς στοιχειώδες (ΕίΔΑΤΕ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΟΙ ΛΕΗΛΑΤΗΤΕΣ;), εγώ πιστεύω ότι αυτά πρέπει να κερδίζονται σε μία κοινωνία και όχι να δίδονται δωρεάν. Γιατί αν κερδίζονται τότε η αξία τους εκτιμάται και προσαρμόζεται στις ανάγκες της ζήτησης, αν δίδονται όχι.
Γιαυτό το δημόσιο και δωρεάν κατακρεουργείται και βανδαλίζεται καθημερινά. Και δεν είναι ο κακός καπιταλισμός αυτός που το κάνει αυτό, αλλά ο κακομαθημένος πολίτης που δεν σέβεται αυτούς που απάνθρωπα φορολογούνται ή χρεώνονται τα δανεικά, για να πληρώνονται τα “στοιχειώδη” δικαιώματά του.
Γιαυτό υπάρχει τρομερή σπατάλη. Οι πραγματικές ανάγκες του κόσμου ορίζονται από ανθρώπους δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα (και πως άλλωστε). Είναι δυνατόν ένας, δύο, δέκα νοματαίοι να ξέρουν ποιες είναι οι ανάγκες μιας κοινωνίας που αποτελείται από διαφορετικούς ανθρώπους;  Ποιος εγκρίνει την υποχρεωτική δωρεάν παιδεία/υγεία, ποιος την αξιολογεί; Στην ελεύθερη αγορά, νόμος δεν είναι το δίκιο του εργάτη. Νόμος είναι το δίκιο του πελάτη.(ΤέΛΕΙΟΣ!Νόμος είναι η αξιοκρατία της ωφέλιμης παραγωγικότητας.
Ναι δεν θέλεις αμόρφωτους πολίτες, ναι δεν θέλεις να πεθαίνει ο κόσμος στους δρόμους. Ποιος νομίζεις θα πληρώσει; Αν φορολογήσεις το κακό κεφάλαιο, αυτό θα φύγει. Αν φορολογήσεις τον κακό ιδιοκτήτη των μέσων παραγωγής, ή θα φύγει, ή θα διώξει κόσμο, ή θα μειώσει μισθούς, ή θα αυξήσει την τιμή του προϊόντος. Στο τέλος την νύφη θα την πληρώνει πάντα ο φτωχός που θες να προστατεύσεις. Και όχι μόνο θα πληρώνει, αλλά θα γίνεται και ολοένα και πιο κακομαθημένος και πιο εξαρτημένος από το κράτος που υποτίθεται ότι του λύνει τα προβλήματα.
Όσο για τα παιδιά, αυτά τα μεγαλώνουν γονείς, όχι το κράτος. Η οικογένεια, όχι οι ιδεολογίες. Αν αποκτήσω παιδιά θέλω να ενηλικιωθούν κάποτε, όχι να είναι για πάντα ανεύθυνα νήπια στα χέρια του κάθε καλοπροαίρετου κρατικού σωτήρα. Να είναι υπεύθυνοι, νευρικοί και πρώτα να μπορούν να προσαρμόζονται σε μία κοινωνία και έπειτα να βρουν τα όριο που θα μπορούν να προσαρμόσουν αυτή τη κοινωνία. Όχι με αξιώσεις και βία αλλά με διαπραγμάτευση και διάλογο.

Η ζωή δεν είναι λούνα παρκ, ούτε βρέχει καραμέλες και λουλούδια. Κοινωνική πρόνοια μπορεί να υπάρχει για αυτούς που την χρειάζονται και όχι για όλους. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν, μπορούν να το κάνουν καλύτερα από τους δημόσιους υπαλλήλους. Γιατί οι πρώτοι πράττουν βάσει ήθους, οι δεύτεροι βάσει μονιμότητας και σίγουρου μισθού άνευ αξιολόγησης και παραγωγικότητας.

Ελπίζω να καλύπτω το κενό

Όχι απλώς το καλύπτεις, αγαπητέ Freeman, το υπερκαλύπτεις! Είσαι ένας αληθινός καταπέλτης! Είμαστε μια κοινωνία που παραχαϊδεύει τα παιδιά, που δεν τα στέλνει από νωρίς στον αγώνα τον καλό, να μάθουν πως βγαίνουν τα λεφτά! Διαφθείρουμε τη νεολαία, στερώντας της τη χαρά της δημιουργικής και παραγωγικής εργασίας από την τρυφερή ηλικία διαμόρφωσης και εκθέτοντάς τα στη ραθυμία και την αναρχία του παιχνιδιού όπως και στον όλεθρο του αριστερού διανοουμενισμού και της υπερπροσφοράς παιδείας.

Ας δούμε τι λέει ο Φριντριχ Φον Χαγιέκ για τη δωρεάν παιδεία:

Δεν είναι με κανέναν τρόπο προφανές ότι είναι προς το γενικό συμφέρον να δίνεται σε όλους τους ιδιαίτερα ευφυείς η δυνατότητα να μορφωθούν ή ότι όλοι θα επωφεληθούν υλικά από μια τέτοια προηγμένη (…) Υπάρχει επίσης ένα άλλο πρόβλημα που πήρε σοβαρές διαστάσεις σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες και το οποίο οφείλουμε να έχουμε στο μυαλό μας και αυτό είναι το πρόβλημα ότι έχουμε περισσότερους διανοουμένους από ό,τι μπορούμε ν’ απασχολήσουμε επικερδώς.Ελάχιστοι κίνδυνοι είναι μεγαλύτεροι για την πολιτική σταθερότητα από την ύπαρξη ενός πνευματικού προλεταριάτου που δεν βρίσκει καμιά διέξοδο για τη μόρφωσή του.

 

Χαίρομαι πάντα να βλέπω μαχόμενη νεοφιλελεύθερη σκέψη.

Θα θριαμβεύσωμεν!