Archive for ‘Φιλελεύθερη Διανόηση εν Ελλάδι’

10/02/2012

Πρότασιν για το ωράριον εργασίας

Κατ’αρχάς, χαιρετίζ ω τον κύριο Λέο, συντάκτη του “Μη μαδάς τη μαργαρίτα”. Οι απόψεις του είναι μουσική στ΄αυτιά μας.

Μας ενέπνευσε δε και το ακόλουθον πόστιον, προκειμένου να καταπνίξωμεν την δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία του εργαζομένου και την κομμουνιστογενή άποψη του 40ωρου ωραρίου.

Αργία μήτηρ πάσης κακίας. Οι οκτώ ώρες πληρωμένης αεργίας είτε σπαταλώνται σε μη παραγωγικές διαδικασίες και πάρεργα, είτε αφήνουν τον εγκέφαλον του εργαζομένου να περιπλανάται εις ιακωβινικές και μεταφυσικές ατραπούς. Δεν επιτρέπεται! Ο εργαζόμενος είναι έμψυχο εργαλείο της δημιουργικής φλογός του εργοδότου και πρέπει να θέτει εαυτόν πλήρως εις την υπηρεσίαν του.

Μόνο η εργασία απελευθερώνει και πραγματώνει.

Ποιά η γνώμη σας για το ωράριο εργασίας; Προσωπικά θεωρώ ότι εφόσον 6,5 ώρες ύπνου είναι αρκετές για ένα άτομο και ας προσθέσουμε και μισή ώρα για προσωπική υγιεινή και λήψη τροφής, θα πρέπει να εργάζεται επί 17 ώρες την ημέρα 7 ημέρες την εβδομάδα. Προτείνω το 120ωρο εργασίας την εβδομάδα, πρώτον για να το στρογγυλεύσωμεν και δεύτερον για να εμφυσήσωμεν εις τας οκνηράς τάξεις το αίσθημα της ευθύνης και της θυσίας.

Είναι μεγαλείο να θυσιάζεις την υγείαν σου για ένα όραμα!

Advertisements
16/01/2012

Επιτέλους, ο ελληνάρας θα προσκυνήσει τα ελληνάκια

Ήρθε ο καιρός να τελειώσουμε με την Ελλάδα και τους Έλληνες, την μίζερη ελλάδα του αλτρουϊσμού, της συντεχνιακής αλληλεγγύης και της συμμετοχής, των οκνηρών, άπλυτων και βρωμόχνωτων χριστιανών της ορθοδοξίας. ´Ολοι αυτοί θα πρέπει να αποδεχθούν τον ήσσονα ρόλο τους, να χωνέψουν ότι είναι είδος που θα εξαλειφθεί υπέρ του ανώτερου και κοσμοπολίτικου ελληνακίου, αυτού που άκριτα αναγνωρίζει την υπέρτατη ανωτερότητα του νομοταγή καθαρόαιμου Αρίου Γερμανού έναντι του μπασταρδεμένου μισοανατολίτη Ελληνάρα, τον νομοταγή και πειθαρχημένο ατομισμό που αισιόδοξα κυνηγάει το τυρί του σαν ποντικάκι αντί να θρηνεί, θυμούμενος περασμένα μεγαλεία και την άθλια κοινότητά του σαν θλιβερό ανθρώπινο όν.

Εχουμε εμφύλιο και τα ελληνάκια θα νικήσουν!

Οι κοινωνικές διασπάσεις όμως, εκτός από ποσότητα, έχουν και ποιότητα. Και εκ πρώτης όψης ο σημερινός κατακερματισμός και η πόλωση των Ελλήνων σε ιδέες, πολιτικούς χώρους, θεωρίες συνωμοσίας, ιδεολογίες, αξίες, κλπ είναι σχετικά μεγάλος σε μέγεθος. Εμβαθύνοντας όμως όλο και περισσότερο στα ιδεολογικά ρεύματα και γενικότερα στα μυαλά που εκφράζονται, μπορεί κανείς να καταλήξει σε μία πανανθρώπινη και όχι απαραίτητα ελληνική «διαίρεση». Υπάρχουν οι άνθρωποι που αμφισβητούν, σκέφτονται,  μελετάνε, αναλόγως κρίνουν, προσαρμόζοντας συνεχώς τη σκέψη τους στις νέες συνθήκες και που μπορούν να συζητούν ευγενικά, με σεβασμό στον συνομιλητή και αποσπώντας πληροφορίες όσο πιο σφαιρικά γίνεται. Υπάρχουν και οι άλλοι που «κουρνιάζουν» στην άνεση και τη βολικότητα ενός δόγματος, οποιουδήποτε δόγματος, ιδεολογικού, πολιτικού, ηθικού ή θρησκευτικού, που ακόμα και μία «καλημέρα» την εκλαμβάνουν καχύποπτα, και συνδυάζοντας τον δογματισμό και την καχυποψία τους απλά βάλλουν προς πάσα κατεύθυνση.
Δυστυχώς, στην πλειοψηφία της η ελληνική κοινωνία απαρτίζεται από τους δεύτερους. Προσωπική μου ευχή, όπως και πολλών άλλων, θα ήταν να υφίσταται η λεγόμενη «σιωπηλή πλειοψηφία», αλλά ρεαλιστικά μιλώντας όλοι γνωρίζουμε ποιος είναι ο μέσος πολιτικός, ο μέσος ψηφοφόρος, ο μέσος επιχειρηματίας, ο μέσος υπάλληλος, ο μέσος φοιτητής, και γενικώς ο μέσος Έλληνας. Στην πραγματικότητα βέβαια δεν υπάρχουν «μέσοι» άνθρωποι, αλλά τα αποτελέσματα των διαπροσωπικών σχέσεων της κοινωνίας μας είναι απτά και εμφανή σε όλους μας καθημερινά.
Ο πραγματικός διχασμός που υφίσταται η ελληνική κοινωνία σήμερα είναι αυτός που λαμβάνει χώρα ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες ανθρώπων. Και το μεγάλο στοίχημα είναι κάποια στιγμή η πρώτη κατηγορία να υπερισχύσει της δεύτερης. Όχι στα πλαίσια κάποιου ελιτισμού ή κοινωνικού σνομπισμού, αλλά γιατί τα απτά αποτελέσματα και η δημιουργία νέων τάσεων, κοινωνικών διαδικασιών, και αναπτυξιακών οικονομιών μπορούν να προέλθουν από άτομα που εκτός από συνεχή αμφισβήτηση, παρέχουν λύσεις και εδάφη συνεργασίας. Άτομα που μπορούν να συνεννοηθούν στοιχειωδώς, αναλαμβάνοντας προσωπική ευθύνη των πράξεών τους και γνωρίζοντας ότι συνεννόηση σημαίνει κυρίως συμβιβασμός και όχι υπεροψία ή στενομυαλιά. Δύο άνθρωποι με δέκα αντικρουόμενες ιδέες ή νοοτροπίες ο καθένας, δεν μπορούν να δημιουργήσουν κάτι νέο αν εμμένουν και στις δέκα συνεχώς. Αντιθέτως αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν την ωριμότητα να υποχωρήσουν σε πέντε από τις δέκα ιδέες τους προκειμένου να προχωρήσουν, όχι μόνον θα δημιουργήσουν ένα σύνολο δέκα νέων ιδεών, αλλά θα λειτουργήσουν και συλλογικά για το κοινό τους καλό.
Έχει μεγάλη σημασία, λοιπόν να αναγνωρίζουμε τι μυαλά κουβαλάει ο καθένας ανεξαρτήτως πολιτικών, ιδεολογικών και λοιπών πεποιθήσεων. Όχι, επαναλαμβάνω, για να επέλθει μεγαλύτερος διχασμός, ή να εξυμνήσουμε τον ελιτισμό αλλά για να περιθωριοποιούνται αυτοί που ούτως ή άλλως εξυμνούν και προάγουν το περιθώριο. Για «να γίνουν οι αλμπάνηδες εξαίρεση και όχι ο κανόνας» όπως είχε πει κάποτε και η Αμαλία Καλυβίνου, για άσχετο θέμα μεν αλλά για τους ίδιους παράγοντες κοινωνικής διάσπασης που βιώνουμε και σήμερα.
Το ΥΠέΡΟΧΟΝ ΚΕίΜΕΝΟΝ ΑΙΔώ!!!! (http://ellinaki.blogspot.com/2012/01/blog-post_16.html)
01/10/2011

Επιτέλους, πρέπει να δημοσιοποιούμε τις λογικές απόψεις!

Ένα εξαιρετικό, λακωνικό σχόλιο που πρέπει να επισημανθεί:

 Χωρίς ανάπτυξη, θα πεθάνουμε από πείνα. Με ανάπτυξη, μπορεί να ζούμε σε επίπεδο πείνας (για να ζει καλά το 1%), αλλά 1. αυτό είναι διαπραγματεύσιμο πολιτικά, και 2. χωρίς, θα πεθάνουμε σίγουρα (και πρώτο το 99%). Αυτό είναι βέβαιο, το είχαν καταλάβει από τον καιρό του Μάλθους.
Οπότε φιλολογίες περί πουριτανικής ηθικής είναι όχι μόνο αστείες αλλά εγκληματικά ανεύθυνες.

 

¨Εξοχον! Απλά έξοχον!

Ογκανίζουν, γρούζουν και κρώζουν οι λεηλατητές, οι αναρχοαριστεροί άπλυτοι, οι ανέμπνευστοι, τα κρέατα! “Να πληρώσουν οι πλούσιοι”, ωρύονται. “Μας πίνουν το αίμα,” συκοφαντούν. Δεν γνωρίζουν όμως οι ανεγκέφαλοι λεηλατητές ότι χωρίς τον επιχειρηματία, τον βιομήχανο, τον τραπεζίτη και τον χρηματιστή θα είχαν ψοφολογήσει από την πείνα.

Θα έπρεπε με ταπεινοφροσύνη όλοι οι φύσει υπάλληλοι και υπηρέτες να θυσιάζουν το φαγητό τους για το σούσι του εργοδότη τους και να τον κρατούν ευχαριστημένο, να τον ευγνωμονούν φιλωντας του τα πόδια για το ψωμί που τους ταϊζει, παραχωρώντας τους μέρος της αξίας που παρήγαγε με τη δημιουργικότητα και τις ικανότητές του.

Χαίρομαι που επιτέλους, μέσα στον αριστερό οχετό, χώροι συζήτησης όπως το buzz αποτελούν φάρο μέσα στο σκοτάδι.

(το σχόλιον από εδώ: buzz.reality-tape.com/story.php?title=%C2%AB%CE%95%CF%86%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%81%CF%8C%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%82%C2%BB-%CE%B7-%CE%91%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%9C%CE%9C%CE%95-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CE%BB%CF%8C%CE%BA%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%B1#wholecomment82328

27/09/2011

Η ελευθερία πάνω και πέρα από το κράτος

Μια γενναία αποδόμησις της περί εθνικής ανεξαρτησίας ιδεοληψίας από τον μέλλοντα φωτεινό αστέρα της φιλελεύθερης διανόησης Σωτήρη Γεωργανά ή SG ή zoutiri:

 Δεν με ενδιαφερει τοσο η εθνικη αυτονομια, οσο η ατομικη αυτονομια. Ιδανικο για μενα ειναι καθε ανθρωπος να μπορει να εκπληρωνει τους στοχους της ζωης του ελευθερος και απερισπαστος. Η αυξημενη εθνικη αυτονομια μπορει να ενισχυει την ατομικη αυτονομια για πολλους πολιτες (οπως εκανε η επανασταση του 1821 για τους περισσοτερους Ελληνες Ορθοδοξους) μπορει και να την εμποδιζει (οπως εκανε η ιδια επανασταση για μουσουλμανους που κατοικουσαν στις εξεγερμενες περιοχες). Σε μερικες περιπτωσεις η προστασια της εθνικης κυριαρχιας/αυτονομιας μπορει να σημαινει βαρια καταπατηση της ατομικης, βλεπε ας πουμε την Λιβυη υπο τον Κανταφι. Ποιος αληθεια, με ενα δραμι ευαισθησιας και καθαρου νου, υποστηριζει οτι πρεπει να αφησουμε τις στρατιωτικες του δυναμεις να λιανιζουν αμαχους, επειδη εχει υπερεχουσα αξια η λιβυκη εθνικη κυριαρχια? (έΞΟΧΟΝ!)

Στην περιπτωση της συγχρονης Ελλαδας εχουμε λογους να πιστευουμε οτι η εθνικη κυριαρχια σταθηκε ορισμενες φορες εμποδιο στην ατομικη. Ισως αν οι κυβερνητες της χωρας εδρευαν καπου στην υπολοιπη ΕΕ και οχι στην Αθηνα, η ζωη μας θα ηταν λιγο καλυτερη και οι πολιτες θα ειχαν μεγαλυτερες ευκαιριες να εκπληρωσουν τους στοχους της ζωης τους. Ισως? Οι ευεργετικες συνεπειες της μερικης παραχωρησης εθνικης κυριαρχιας εχουν εχει ηδη αποδειχθει τρανα σε πολλες περιπτωσεις.

Απο τοτε που η προστασια της Ελλαδας απο την πυρηνικα οπλισμενη Σοβιετικη Ενωση ή αλλες μεταγενεστερες δυναμεις εχει ανατεθει στις Βρυξελλες (ΝΑΤΟ) και στην Ουασιγκτων, η χωρα κοιμαται ησυχη. Ανταλλαξαμε την εθνικη κυριαρχια στα χαρτια με την πραγματικη εθνικη ασφαλεια εναντιον εξωτερικων εχθρων. Ακομα περισσοτερο, ενιοτε η απωλεια εθνικης κυριαρχιας, μας προστατευει απο εσωτερικους εχθρους. Απο τοτε που οι αποφασεις νομισματικης πολιτικης λαμβανονται στην Φρανκφουρτη και οχι στην Τραπεζα της Ελλαδος (που γειτονευε επικινδυνα με ασταθεις και ανωριμους πολιτικους στην Βουλη), η Ελλαδα εχει ενα πολυ σταθερο και ισχυρο νομισμα! Απο τοτε που οι ανωτατες ένομικες αποφασεις λαμβανονται και στο Λουξεμβουργο ή στο Στρασβουργο οι Ελληνες απολαμβανουν νομικης προστασιας που το εγχωριο συστημα δικαιοσυνης συχνα αποτυγχανε να προσφερει.

Η Ελλαδα δεν εχει απολυτη εθνικη κυριαρχια, εχει παραχωρησει μεγαλα κομματια της, οικιοθελως και συνειδητα, εδω και πολλα χρονια. Το αποτελεσμα δεν νομιζω οτι ειναι κακο για τους πολιτες. Ειναι σχεδον σιγουρο μαλιστα οτι αν ειχαμε παραχωρησει την ασκηση δημοσιονομικης πολιτικης στην ΕΕ, δεν θα ειχαμε φτασει ποτε στο σημειο που ειμαστε σημερα, ενα βημα πριν την χρεοκοπια. Θα ειχαμε περιοριστει σε άλλες κινησεις, που ηταν τελικα οφελιμες για την χωρα ή εστω επιθυμητες για τους Ελληνες πολιτες?

έΞΟΧΟΣ!

Το κείμενο από εδώ: anamorfosis.net/blog/?p=5340