Archive for ‘Επιχειρηματικότητα’

02/12/2012

Υπερ κατάργησης των φοροαπαλλαγών των τέκνων

Πολύ ορθώς η κυβέρνησις των ορθολογικών δυνάμεων της χώρας εξίσωσεν την φορολογίαν ατέκνων και οικογενειών, αποκαθιστώντας αδικίες ετών.  Είναι αδιανόητον ο άτεκνος να πληρώνει επιπλέον φόρους για τα σχολεία και τα εμβόλια των παιδιών που δεν έκανε, πόσο μάλλον περισσότερο για τις προνοιακές παροχές των ΑΦΡΟΝΩΝ και ΑΠΡΟΣΕΚΤΩΝ οι οποίοι εξωπετάνε μπάσταρδα υπανθρωπάκια που δεν μπορούν να συντηρήσουν.

Ας μην ξεχνάμε δε και το βάρος που είναι στην κοινωνία και την οικονομίαν της χώρας ένα ανήλικο. Αντί για τα μπάσταρδα και παχύσαρκα ελληνάκια που κοστίζουν μιά περιουσία και εν τέλει εξελίσσονται εις οκνηρούς και παραχαϊδεμένους κηφήνας, θα ημπορούσαμεν, με ένα κλάσμα του κόστους αυτού, να εισάξωμεν στην χώραν μετανάστες από υπανάπτυκτες χώρες οι οποίοι με αυτοθυσία και υποταγή θα παρήγαγάν υπέρ των παραγωγικών τάξεων και θα εμβολίαζαν εις την χώραν τις αξίες της υποταγής, της πειθαρχίας, της αόκνου εργασίας και της ασκητικής ολιγάρκειας που θα μας μετέτρεπαν εις την Κίναν των Βαλκανίων.

Ω, τι υπέροχον όραμα! Ελπίζω όλες οι παρατάξεις της ευθύνης να το ενστερνίζονται!

Προτείνω δε την περαιτέρω αύξηση των φόρων για τα τέκνα, ενώ σε προσεχές άρθρον θα αναλύσω τα πλεονεκτήματα της απελευθέρωσης των τέκνων και της μείωσης της υπερπροστασίας των.

11/10/2011

Για την εκλογίκευση του κατώτατου μισθού

Η σοσιαλφιλελεύθερη κυβέρνηση έδειξε επιτέλους πυγμή και με σιδερένια φτέρνα συνέτριψε το κεφάλι των κλαδικών συνδικαλιστών. Επιτέλους ο εργοδότης, ο στρατηγός της ανάπτυξης παίρνει την ισχύ στα χέρια του και ελεύθερα πλέον μπορεί να επιβάλλει και να κάνει enforce  την εργασιακή ηθική στην οκνηρή, μη δημιουργική τάξη. Η κατάργηση του υποχρεωτικού ωραρίου (εφόσον ο στρατηγός της ανάπτυξης, ο εργοδότης, δουλεύει εικοσάωρα, οι στρατιώτες του εργαζόμενοι οφείλουν να δουλεύουν εξίσου, αν όχι περισσότερο) και η καθιέρωση των ημερησίων συμβάσεων (επειδή κάθε μέρα είναι μοναδική) δεν καθιερώθηκαν ακόμα, αλλά μπορούμε να ελπίζουμε.

Εκείνο που πρέπει να εκλογικεύσουμε πλέον είναι ο κατώτατος μισθός. Είναι γνωστό ότι η ύπαρξη κατώτατου μισθού δημιουργεί στρεβλώσεις στην αγορά, εντείνει την ανεργία και ανταμείβει την ήσσονα προσπάθεια. Ωστόσο θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές! Όσο κι αν θα ήταν ευχάριστο η οκνηρή τάξη να ψοφήσει μέσα στην βρώμα και στην πείνα όπως της αξίζει, αφήνοντας το μεγάλο playground της γης στην πλήρη διάθεση των ανδροπρεπών John Galt, θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει γρήγορα και απότομα. Επιπλέον, δυστυχώς, μας είναι ακόμα απαραίτητοι, δεδομένου ότι οι αυτοματισμοί και η τεχνητή ευφυϊα δεν τους έχει ακόμα οδηγήσει σε redundancy.

Θα πρέπει λοιπόν να καθοριστεί ένα στάνταρ ελαχίστων παροχών, οι οποίες θα συντηρούν τις οκνηρές τάξεις για όσο διάστημα μας είναι αναγκαίες και οι οποίες θα μπορούν να τεκμηριωθούν σαν παροχή ελαχίστου κοινωνικού εισοδήματος, όπως προτείνουν οι συναγωνιστές της σώφρονος αριστεράς. Θα πρέπει αυτές οι αποδοχές να καλύπτουν τα απαραίτητα προς διαβίωση των οκνηρών τάξεων αλλά μόνο και μόνο αυτά. Εκεί είναι το μόνο λογικό όριο μισθού.

Μια δίαιτα χιλίων διακοσίων θερμίδων για κάθε μέρα, μια αλλαξιά ρούχα και παπούτσια το χρόνο και τα έξοδα για ενοίκιο τριών τετραγωνικών σε μοιρασμένο δωμάτιο είναι το ορθό κατώτατο όριο των ελαχίστων παροχών. Αυτό θα το καθορίσουμε κατόπιν έρευνας μεταξύ των μεταναστών, οι οποίοι θα μπορούσαν να δώσουν μαθήματα λιτότητας, οικονομίας και πειθαρχίας στους κακομαθημένους ντόπιους. Τυχόν επιπλέον παροχές θα πρέπει να καθορίζονται κατόπιν ελεύθερης συμφωνίας εργαζομένου και εργοδότη.

Εννοείται ότι στην περίπτωση που ο εργοδότης, χρησιμοποιώντας οικονομίες κλίμακος, παρέχει στον εργαζόμενο όλα τα παραπάνω, ο μισθός θα είναι θέμα πλήρως ελεύθερης διαπραγμάτευσης και θα μπορεί να είναι και μηδενικός ή αρνητικός (π.χ. για μαθητευόμενους, οι οποίοι θα αποδίδουν συμβολικό τίμημα για την εκπαίδευσή τους).

Ελπίζω οι ρηξικέλευθες προτάσεις μου να τύχουν της δέουσας προσοχής.

 

03/10/2011

Μία σοφή προτροπή των Οικονομολόγων της Τρόικας. Έχουμε το θάρρος να την ακολουθήσουμε;

Την κατάργηση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, αν δεν υπογραφεί άμεσα καινούργια με μειώσεις μισθών,(ΟΡΘώΣ!) ζήτησαν από τον υπουργό Εργασίας Γιώργο Κουτρουμάνη οι εκπρόσωποι της τρόικας.

Επίσης, ζήτησαν να μην υπογραφεί καμία επέκταση κλαδικών συμβάσεων για τα επόμενα τρία χρόνια.

Ανάμεσα στις δύο πλευρές επήλθε συμφωνία μόνο στο θέμα των Ειδικών Επιχειρησιακών Συμβάσεων Εργασίας και στη δυνατότητα υπογραφής συμβάσεων σε επιχειρήσεις με λιγότερα από 20 άτομα, από Ενώσεις Προσώπων (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΜΕΝ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ ΤΩΝ ΚΟΥΜΟΥΝΙΣΤΩΝ!).

Για την κατάργηση της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης ο υπουργός Εργασίας ζήτησε να ενημερώσει την κυβέρνηση πριν δώσει κάποια απάντηση, ενώ για το θέμα των κλαδικών ζήτησε να ισχύσουν οι επεκτάσεις μόνο σε αυτές που δεν προβλέπουν αυξήσεις.

«Έσχατο σημείο θράσους» χαρακτηρίζει την πρόταση της τρόικας η ΓΣΕΕ. (ΑίΣΧΟΝ!)

 

Η είδηση από τον αντικειμενικό τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ στο http://www.skai.gr/news/greece/article/182179/i-troika-zita-tin-katargisi-tis-ethnikis-sullogikis-sumvasis-ergasias/

Και ήδη έχομεν το πρώτο φιλελεύθερον και θαρραλέον σχόλιο. Αντιγράφω:

Ευτυχώς που υπάρχει η τρόϊκα , μπας και γίνουμε επιτέλους άνθρωποι και απαλλαγούμε από τους συνδικαλιστές. Τα συνδικάτα είναι υπεύθυνα για την κατάντια της χώρας με τους εκβιασμούς που ασκού σε εργαζόμενους και εργοδότες και τη γενικευμένη ανομία που υπηρετούν.
Ας απελευθερωθεί ο εργαζόμενος από τις εντολές των συνδικάτων και ας αφεθεί να διαπραγματεύεται μόνος του και ελεύθερα την αξία του στην αγορά εργασίας. Όχι στο τσουβάλιασμα άξιων εργαζομένων με τεμπέληδες και ανεπρόκοπους.
Κι επειδή όλοι κραυγάζουν κατά των μονοπωλίων, υπάρχει μεγαλύτερο μονοπώλιο από το εργασιακό μονοπώλιο που εκπροσωπείται από μία οργάνωση που περιλαμβάνει όλους τους εργαζόμενους της χώρας και μπορεί να εκβιάζει με απόλυτο τρόπο;

 

Μπράβο κύριε Γιάννη μου, επιτέλους, να λάμψει η αλήθεια. Επιτέλους οι φίλοι μας της Τρόικα δείχνουν πυγμή απέναντι στην συμμορία των λεηλατητών. Ο Καπιταλισμός θα νικήσει!

02/10/2011

Αγαπάμε-Στηρίζουμε-Αγοράζουμε προϊόντα πολυεθνικών και μόνον!

Αυτές τις μέρες, με ιδιαίτερη ανησυχία, παρακολουθώ τον εμπορικό κόσμο της χώρας να ανασταίνει παλιές, ξεπερασμένες καμπάνιες του στύλ “Αγοράζω Ελληνικά”. Δυστυχώς κάποιοι ανεγκέφαλοι, κακοπροαίρετοι και ντόπιοι λεηλατητές πήραν στα σοβαρά σοσιαλιστικές, λαϊκιστικές εθνικιστικές αρλούμπες προ εικοσαετίας.

Αυτές οι αρλούμπες θα ήταν απλώς γελοίες, αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνες.

Κατ’αρχάς επιθυμούν να επιστρέψουν την κοινωνία μας σε πρωτόγονες καταστάσεις προ ελεύθερης αγοράς, τότε που επικρατούσαν πρωτόγονες θεωρίες όπως αυτή του μερκαντιλισμού, η οποία έτεινε προς περιορισμό των εισαγωγών, μια θεωρία ασκούμενη απο το προσωποκεντρικό, αυταρχικό καθεστώς του Λουδοβίκου του 14ου. Είναι σαφής η απειλή απέναντι στην κοινοβουλευτική δημοκρατία και είμαστε τυφλοί που δεν το αντιληφθήκαμε νωρίτερα.

Επιπλέον, και όχι λιγότερο απειλητικά, οι κραυγές για το “ψωνίζουμε ελληνικά” ενισχύουν τον εθνικισμό, με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα τόσο στα ανθρώπινα δικαιώματα, όσο και στην ελεύθερη διακίνηση εργαζομένων, εμπορευμάτων και ιδεών που είναι η βάση της ανοιχτής κοινωνίας και της ελεύθερης αγοράς.

Σας συστήνω επίσης το ακόλουθο κείμενο που με γενναιότητα αποκαλύπτει τα βρώμικα μυστικά των ελληνικών εταιρειών παραγωγής: (fotisk.posterous.com/73540133)

Το τελευταίο καιρό διαβάζω διάφορα αφελή που μου στέλνουν με ηλεκτρ ταχυδρομείο για τη στήριξη των ελληνικών προϊόντων. Επειδή έχω πικρή εμπειρία απο το τι είναι και τι δεν ειναι εγχώριο προΙόν, ειπα να γράψω πέντε λόγια, επειδή οι υπεραπλουστεύσεις που διαβάζω μπορει να κάνουν ζημιά σε εκατοντάδες ελληνες που θα χάσουν τη δουλειά τους, απο ένα κύμα καταδίωξης.
Πριν τέσσερα χρόνια εφυγα απο μια πολυεθνική που έχει εργοστάσια στην Ελλάδα και απασχολεί εκατοντάδες ατομα και πήγα σε μια εταιρεία ελληνικής ιδιοκτησίας, που μου έκανε μια δελεαστική πρόταση. Ειδα και επαθα σε αυτο τον ‘ελληνα’ εργοδότη, ώσπου πριν ένα χρόνο βρήκα την ευκαιρία και μεταπήδησα σε μια τριτη εταρεία. Ειναι και αυτή ελληνικής ιδιοκτησίας, αλλά σοβαρή και κάνει εξαγωγές. Εχοντας αυτη τη διαδρομή, μπορώ να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις, για να μην καταπιείτε αμάσητα αυτα που λενε αφελείς ή κάποιοι που έχουν συμφέροντα.
Τι θα πει ‘ελληνική εταιρεία και ελληνικά προϊόντα’;
Η εμπειρία μου απο την εταιρεία που έφυγα πέρυσι ήταν σκληρή. Ο έλληνας ιδιοκτήτης ήταν περισσότερο τυχοδιώκτης και λιγότερο επιχειρηματίας. Εφτιαξε ένα μικρό εργοστάσιο παίρνοντας συνεχώς κρατικές επιδοτήσεις,(απαπα!) που δεν μπορώ να ξέρω αν όλες επενδύθηκαν στην επιχείρηση. Αντι να ασχολείται με το πώς θα κάνει καλύτερο προϊόν, αφιέρωνε το περισσότερο χρονο να κάνει καταγγελίες εναντίον των ανταγωνιστών του. Είχε πάρει και πολλά τραπεζικά δάνεια, που δεν μπορουσε να αποπληρώσει , οπότε νοιωθαμε τη πίεση μιας έκκρυθμης κατάστασης (ΦΡίΚΗΝ!).
[…]

Δεν ειμαι ειδικός στο marketing, αλλά καταλάβαινα ότι γινόταν με γιουρούσια και ξαφνικές ιδέες που ερχονταν στο αφεντικό. Οι ιδέες , τις πιο πολλές φορές, εμεναν στη σύλληψη.

[…]

Για τους 5 φίλους πουναι ανεργοι
Οσοι έχουμε δουλεψει περι τα 15 χρόνια στην ελληνική βιομηχανία, έχουμε πολλές παραστάσεις και δεν εχουμε αυταπάτες. Εχω πέντε συμφοιτητές απο το Πολυτεχνείο που είναι άνεργοι. Ενας εκτος  ανησυχεί, γιατι ενώ δουλεύει σε μια καλή βιομηχανία, μαθαίνει για τις επιθέσεις που γίνονται χύμα σε εταιρείες που έχουν παραγωγή στην Ελλάδα , αλλα εχουν πολυεθνικό ιδιοκτήτη.

Στο ονομα λοιπόν αυτών των συναδέλφων και για λογαριασμό όποιων επιστημόνων και μηχανικών έχουν μείνει άνεργοι, θέλω να κάνω μια έκκληση: να ειμαστε προσεχτικοί στις ανώνυμες καταγγελίες που βοηθάνε -οπως νομίζουν-  τα ελληνικά προϊόντα. Τι θαπρεπε να κάνουμε; Να γίνουμε πιο απαιτητικοί. Να ζητάμε να ενισχυθουν τα προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα απο σοβαρές εγκαταστάσεις και βιομηχανίες.

[…]
Οι περισσότερες απο αυτές τις βιομηχανίες που πωλήθηκαν σε διεθνείς εταιρείες, συνεχίζουν να λειτουργουν. Τι θα κάνουμε τώρα; Θα τιμωρήσουμε τους έλληνες εργαζόμενους, επειδή οι έλληνες ιδιοκτήτες πούλησαν αυτές τις επιχειρήσεις; Στην τυποποίηση ελαιολαδου λχ, στις τηλεπικοινωνίες, στην καπνοβιομηχανία, οι εργοδότες με τα περισσότερα ατομα προσωπικού ειναι διεθνείς εταιρείες που αγόρασαν τα εργοστάσια απο ελληνες επιχειρηματίες. 
Να είμαστε πολύ προσεχτικοί έπίσης οταν θεωρούμε ελληνικό ένα εργοστάσιο των 40 εργαζομένων, ενώ θεωρούμε ‘κακό’ ένα ανταγωνιστικό εργοστάσιο των 1000 εργαζομένων, επειδή πουλήθηκε σε διεθνή όμιλο. Αν κάνουμε τώρα προπαγάνδα υπέρ του εργοστασίου των 40 εργαζομένων, τι θα γίνει αν αυτό αύριο πουληθεί σε καποια άλλη πολυεθνική εταιρεία, όπως έχει γίνει πολλές φορές μέχρι τώρα;

[…]

Στο σημειο αυτο πρέπει να πούμε  ότι σαν υπεύθυνοι πολίτες, πρέπει πρώτα απόλα να κυτάζουμε το συμφέροντά μας, δηλαδή να αγοράζουμε εκείνα τα προϊόντα που έχουν συμφέρουσα τιμή και καλή ποιότητα. Δεν έχει έννοια να στηρίζουμε προϊόντα που εμφανίζονται σαν ελληνικά, που έχουν αμφίβολη ποιότητα και οχι καλή τιμή.
[…]

.Παράλληλα όμως να διαμορφώσουμε ένα πλαίσιο, που να ειναι ελκυστικό για διεθνείς εταιρείες, που θα λειτουργούν εργοστάσια στην Ελλάδα , γιατι -τώρα πια- μονο αυτές μπορουν να κάνουν τέτοιες επενδύσεις στη χώρα μας. Ετσι λειτουργεί  η παγκόσμια οικονομία στη δεκαετία 2010-2020. Η Ελληνική οικονομία,  που βρίσκεται στη χειρότερη θέση στο παγκόσμιο χάρτη, δεν θα οφεληθεί σε τίποτε απο παλιομοδίτικες ‘πατριωτικές’ κινήσεις, που ειναι εκτός τόπου και χρόνου. (έΞΟΧΟΝ!)

Αντί να αγοράζουμε λοιπόν προϊόντα μικρών βιομηχανιών επειδή είναι “ντόπια”, παραβλέποντας το γεγονός ότι είναι πιο ακριβά, χειρότερης ποιότητας και αντίγραφα προϊόντων πολυεθνικών εταιρειών, θα πρέπει με θάρρος να αγοράζουμε αυθεντικά προϊόντα ξένων εταιρειών που παράγονται με στάνταρ ποιότητας (πως αλλιώς θα γινόντουσαν οι εταιρείες πολυεθνικές;) και να ενεργήσουμε σαν κράτος προκειμένου να προσελκύσουμε και άλλες πολυεθνικές στη χώρα. Η δημιουργία ειδικών ζωνών απασχόλησης μειωμένου εργατικού, ασφαλιστικού και φορολογικού κόστος θα έκανε θαύματα σε αυτή την περίπτωση.

Έχουμε την ΤΟΛΜΗ να το κάνουμε αυτό;

 

 

27/09/2011

Ας απελευθερώσουμε πόρους – ας τελειώνουμε με την ιδιοκατοίκηση

Αν και το φιλελεύθερο αισθητήριόν μου πονά με την επιβολή επιπλέον φόρων στους κατόχους ακινήτου περιουσίας, με βαθύτερη σκέψη οφείλω να ομολογήσω ότι πρόκειται για μια μη διαισθητικά εμφανή, πλην όμως μεγαλοφυή ιδέα του σοσιαλφιλελεύθερου Κινήματος που κινείται, έστω και δια την πλαγίας οδού προς την κατεύθυνση της απελευθέρωσης παραγωγικών πόρων και την συμπύκνωση τους (consolidation) στα χέρια των τολμηρών και δημιουργικών εκείνων Προμηθέων οι οποίοι με τη δύναμη του εγκεφάλου τους και την επιχειρηματική τους διάνοια θα μετατρέψουν τα μέχρι πρότινος άχρηστα ντουβάρια σε χρυσοφόρα κοιτάσματα.

Το έκτακτο τέλος επι των τετραγωνικών μιας κατοικίας καθιστά τόσο την ιδιοκατοίκηση όσο και τη μικρή ιδιοκτησία ασύμφορες. Και αυτό δεν είναι κακό. Όπως παρατηρούν ακόμα και φωτισμένοι αριστεροφιλελεύθεροι, η μικρή ιδιοκτησία δημιουργεί μια τάξη επίμονων λεηλατητών, οι οποίοι, για να “βγούν” χυδαϊστί, χρεώνουν υπέρογκα ενοίκια για παλαιά και κακοσυντηρημένα διαμερίσματα, ενώ η ιδιοκατοίκηση δεσμεύει πόρους οι οποίοι θα μπορούσαν δια της ενοικιάσεως να αποφέρουν κέρδος, μετατρέποντάς τους από κεφάλαιο σε αναλώσιμο.

Ακόμα δε χειρότερα, η ιδιοκατοίκηση δεσμεύει το άτομο σε έναν τόπο και δια του δεσμού με τους γείτονές του και το οδηγεί στην καταστροφική ψευδαίσθηση της ύπαρξης κοινωνίας, τυφλώνοντάς το στην βασική αλήθεια που εξέφρασε η μεγάλη ηγέτιδα Μάργκαρετ Θάτσερ, ότι δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα. Επιπλέον, και πιο πρακτικά, ένα άτομο δεμένο μέσω της ιδιοκατοίκησης με έναν τόπο χάνει την ευελιξία του και δύσκολα μετακινείται προκειμένου να τεθεί στην υπηρεσία των στρατηγών της ανάπτυξης, των δημιουργικών επιχειρηματιών, ενώ, σε περίπτωση αναβάθμισης της γειτονιάς του αποτελεί παράγοντα οπισθοδρομικότητας και υποβάθμισης.

Όχι κύριοι, πρέπει να τελειώνουμε με την ιδιοκατοίκηση. Χρειαζόμαστε εργαζόμενους σπαρτιάτες, ευέλικτους και ευκόλως μετακινούμενους νομάδες. Όσο για τα σπίτια που θα αφεθούν ελεύθερα, συγκεντρωμένα στα χέρια επιχειρηματιών  θα οδηγήσουν σε δημιουργία οικιστικών εταιρειών και οικονομίες κλίμακας που μόνο στα όνειρά μας έχουμε δει. Χωρίς συναισθηματισμούς, θα μπορούμε εύκολα πλέον να κατεδαφίζουμε πεπαλαιωμένα και δυσκολοσυντήρητα κτίρια και να μεταμορφώνουμε οικισμούς κατά βούλησιν. Θα μπορούμε να έχουμε εξαιρετικά προσιτά ενοίκια και να επισκευάζουμε με οικονομίες κλίμακας. Τα ωφέλη είναι τεράστια.

Είμαστε αρκετά τολμηροί για να τ’αδράξουμε;