Για την εκλογίκευση του κατώτατου μισθού

Η σοσιαλφιλελεύθερη κυβέρνηση έδειξε επιτέλους πυγμή και με σιδερένια φτέρνα συνέτριψε το κεφάλι των κλαδικών συνδικαλιστών. Επιτέλους ο εργοδότης, ο στρατηγός της ανάπτυξης παίρνει την ισχύ στα χέρια του και ελεύθερα πλέον μπορεί να επιβάλλει και να κάνει enforce  την εργασιακή ηθική στην οκνηρή, μη δημιουργική τάξη. Η κατάργηση του υποχρεωτικού ωραρίου (εφόσον ο στρατηγός της ανάπτυξης, ο εργοδότης, δουλεύει εικοσάωρα, οι στρατιώτες του εργαζόμενοι οφείλουν να δουλεύουν εξίσου, αν όχι περισσότερο) και η καθιέρωση των ημερησίων συμβάσεων (επειδή κάθε μέρα είναι μοναδική) δεν καθιερώθηκαν ακόμα, αλλά μπορούμε να ελπίζουμε.

Εκείνο που πρέπει να εκλογικεύσουμε πλέον είναι ο κατώτατος μισθός. Είναι γνωστό ότι η ύπαρξη κατώτατου μισθού δημιουργεί στρεβλώσεις στην αγορά, εντείνει την ανεργία και ανταμείβει την ήσσονα προσπάθεια. Ωστόσο θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές! Όσο κι αν θα ήταν ευχάριστο η οκνηρή τάξη να ψοφήσει μέσα στην βρώμα και στην πείνα όπως της αξίζει, αφήνοντας το μεγάλο playground της γης στην πλήρη διάθεση των ανδροπρεπών John Galt, θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει γρήγορα και απότομα. Επιπλέον, δυστυχώς, μας είναι ακόμα απαραίτητοι, δεδομένου ότι οι αυτοματισμοί και η τεχνητή ευφυϊα δεν τους έχει ακόμα οδηγήσει σε redundancy.

Θα πρέπει λοιπόν να καθοριστεί ένα στάνταρ ελαχίστων παροχών, οι οποίες θα συντηρούν τις οκνηρές τάξεις για όσο διάστημα μας είναι αναγκαίες και οι οποίες θα μπορούν να τεκμηριωθούν σαν παροχή ελαχίστου κοινωνικού εισοδήματος, όπως προτείνουν οι συναγωνιστές της σώφρονος αριστεράς. Θα πρέπει αυτές οι αποδοχές να καλύπτουν τα απαραίτητα προς διαβίωση των οκνηρών τάξεων αλλά μόνο και μόνο αυτά. Εκεί είναι το μόνο λογικό όριο μισθού.

Μια δίαιτα χιλίων διακοσίων θερμίδων για κάθε μέρα, μια αλλαξιά ρούχα και παπούτσια το χρόνο και τα έξοδα για ενοίκιο τριών τετραγωνικών σε μοιρασμένο δωμάτιο είναι το ορθό κατώτατο όριο των ελαχίστων παροχών. Αυτό θα το καθορίσουμε κατόπιν έρευνας μεταξύ των μεταναστών, οι οποίοι θα μπορούσαν να δώσουν μαθήματα λιτότητας, οικονομίας και πειθαρχίας στους κακομαθημένους ντόπιους. Τυχόν επιπλέον παροχές θα πρέπει να καθορίζονται κατόπιν ελεύθερης συμφωνίας εργαζομένου και εργοδότη.

Εννοείται ότι στην περίπτωση που ο εργοδότης, χρησιμοποιώντας οικονομίες κλίμακος, παρέχει στον εργαζόμενο όλα τα παραπάνω, ο μισθός θα είναι θέμα πλήρως ελεύθερης διαπραγμάτευσης και θα μπορεί να είναι και μηδενικός ή αρνητικός (π.χ. για μαθητευόμενους, οι οποίοι θα αποδίδουν συμβολικό τίμημα για την εκπαίδευσή τους).

Ελπίζω οι ρηξικέλευθες προτάσεις μου να τύχουν της δέουσας προσοχής.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: