Archive for September, 2011

30/09/2011

Προς τη διαφανή κοινωνία! Ένα νέο, φιλελεύθερο όραμα που όλοι πρέπει να στηρίξουμε!

Η διαφανής κοινωνία είναι ένα σπουδαίο φιλελεύθερο-λιμπερταριανό όραμα για το μέλλον, διατυπωμένο από τον σπουδαίο επιστήμονα και φιλελεύθερο David Brin. Πρόκειται για μια κοινωνία στην οποία δεν υπάρχει απόρρητο και η έννοια της ιδιωτικότητας περιορίζεται στις προσωπικές επαφές και το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στις αγορές. Είναι εμφανές, ότι μια τέτοια κοινωνία, όπου οι πάντες έχουν πρόσβαση στα πάντα και όπου δεν υπάρχει απόρρητο, θα είναι ότι το καλύτερο για μια ελεύθερη αγορά καθώς οι στρατηγοί της δημιουργίας (επιχειρηματίες, βιομήχανοι, χρηματιστές) θα έχουν στη διάθεσή τους όλα τα δεδομένα προκειμένου να λάβουν αποφάσεις και να απομονώσουν τους απατεώνες freeloaders και looters.

Υπάρχει ο παρανοϊκός φόβος ότι η μείωση της ιδιωτικότητας θα οδηγήσει σε οργουελικές καταστάσεις! Τίποτε το πλέον ψευδές και συκοφαντικό! Σήμερα οι πολίτες βρίσκονται σε πολύ καλύτερη θέση από άποψη δικαιωμάτων και ιδιωτικότητας από ότι οι προηγούμενες γενεές. Η ιδιωτικότητα ίσως να ήταν απαραίτητη σε ανελεύθερα καθεστώτα ή σε ιακωβινικές δημοκρατίες αρπάγων, προκειμένου οι δημιουργικοί άνθρωποι, ως άλλοι Προμηθείς να κρύψουν τη σπίθα της δημιουργίας στην εντεριώνη της μυστικότητας, αλλά σε μια ελεύθερη δημοκρατία χωρίς καταναγκασμούς αλλά με συγκεντρωμένο στα χέρια της το μονοπώλιο της δύναμης, η ιδιωτικότητα της σκέψης και των οικονομικών στοιχείων μόνο τους λεηλατητές, τους απατεώνες και τους ιακωβίνους συνωμότες θα εξυπηρετούσε.

Κάποιοι θα φέρουν ως παράδειγμα των κινδύνων το 1984. Πρώτον, πρόκειται για ένα λογοτεχνικό έργο το οποίο έκανε μια σαφώς αποτυχημένη απόπειρα προβλέψεων για το μέλλον. Δεύτερον, είναι σαφές σε όποιον τον διαβάζει, ότι το πρόβλημα είναι μάλλον το σοσιαλιστικό καθεστώς παρά η έλλειψη ιδιωτικότητας, Επιπλέον, είναι σαφές ότι το έγκλημα του John Winston είναι η ετεροφυλοφιλική του σχέση, ενώ η έννοια της ιδιωτικότητας που θα απομείνει προστατεύει κυρίως τις σχέσεις. Θα αναφερθώ εκτενέστερα στο ζήτημα σε προσεχή άρθρα.

Οι προτάσεις του έγκριτου συνταγματολόγου Ευαγγέλου Βενιζέλου για την πλήρη καταγραφή εσόδων και εξόδων αποτελούν ένα σπουδαίο βήμα στην εγκαθίδρυση της διαφανούς κοινωνίας. Πλέον, όλη η πληροφορία για τα περιουσιακά στοιχεία των πολιτών θα είναι ανοιχτή και διαθέσιμη, έτσι ώστε να γίνεται επισήμανση όλων των λεηλατητών που ζουν διαρπάσσοντας πόρους, οι οποίοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στην ανάπτυξη και τη στήριξη επιχειρήσεων. Θα ήτο δε ευχής εργο αυτή η πληροφορία να διατεθεί επ’αμοιβή βεβαίως και σε εκείνες τις επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να κάνουν καλή χρήση αυτών των πληροφοριών.

Θα ήταν επίσης πολύ καλό αυτή η πληροφορία να εμπλουτιστεί και με ιδεολογικές αποχρώσεις, προκειμένου να επισημαίνονται και οι νεοϊακωβίνοι, κομμουνιστές και οπισθοδρομικοί. Η ελεύθερη κοινωνία δεν θα ασκεί τη βαρβαρότητα των γκουλάγκ όπως οι κομμουνιστές. Μια σειρά ατυχών γεγονότων θα εξουδετέρωνε οικονομικά, ίσως και ηθικά τον κρύφιο εχθρό της φιλελεύθερης δημοκρατίας με την λεπτότητα και ακρίβεια νυστεριού.

Το εθνικό κράτος φυσικά θα πρέπει, όσο υπάρχει, να κρατήσει έναν πυρήνα μυστικότητας, ο οποίος δεν θα έχει νόημα ύπαρξης σε μια παγκόσμια διακυβέρνηση, η οποία δια της ισχύος της και των πόρων της δεν θα χρειάζεται τη μυστικότητα. Όσοι ευαίσθητοι φιλελεύθεροι οδύρονται για την απώλεια της ιδιωτικότητας του ατόμου, θα έπρεπε αντί να κλαυθμηρίζουν, να κινούνται ενεργά προς την κατεύθυνση της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, για μια ανοιχτή και διαφανή Νέα Τάξη Πραγμάτων.

27/09/2011

Ας απελευθερώσουμε πόρους – ας τελειώνουμε με την ιδιοκατοίκηση

Αν και το φιλελεύθερο αισθητήριόν μου πονά με την επιβολή επιπλέον φόρων στους κατόχους ακινήτου περιουσίας, με βαθύτερη σκέψη οφείλω να ομολογήσω ότι πρόκειται για μια μη διαισθητικά εμφανή, πλην όμως μεγαλοφυή ιδέα του σοσιαλφιλελεύθερου Κινήματος που κινείται, έστω και δια την πλαγίας οδού προς την κατεύθυνση της απελευθέρωσης παραγωγικών πόρων και την συμπύκνωση τους (consolidation) στα χέρια των τολμηρών και δημιουργικών εκείνων Προμηθέων οι οποίοι με τη δύναμη του εγκεφάλου τους και την επιχειρηματική τους διάνοια θα μετατρέψουν τα μέχρι πρότινος άχρηστα ντουβάρια σε χρυσοφόρα κοιτάσματα.

Το έκτακτο τέλος επι των τετραγωνικών μιας κατοικίας καθιστά τόσο την ιδιοκατοίκηση όσο και τη μικρή ιδιοκτησία ασύμφορες. Και αυτό δεν είναι κακό. Όπως παρατηρούν ακόμα και φωτισμένοι αριστεροφιλελεύθεροι, η μικρή ιδιοκτησία δημιουργεί μια τάξη επίμονων λεηλατητών, οι οποίοι, για να “βγούν” χυδαϊστί, χρεώνουν υπέρογκα ενοίκια για παλαιά και κακοσυντηρημένα διαμερίσματα, ενώ η ιδιοκατοίκηση δεσμεύει πόρους οι οποίοι θα μπορούσαν δια της ενοικιάσεως να αποφέρουν κέρδος, μετατρέποντάς τους από κεφάλαιο σε αναλώσιμο.

Ακόμα δε χειρότερα, η ιδιοκατοίκηση δεσμεύει το άτομο σε έναν τόπο και δια του δεσμού με τους γείτονές του και το οδηγεί στην καταστροφική ψευδαίσθηση της ύπαρξης κοινωνίας, τυφλώνοντάς το στην βασική αλήθεια που εξέφρασε η μεγάλη ηγέτιδα Μάργκαρετ Θάτσερ, ότι δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα. Επιπλέον, και πιο πρακτικά, ένα άτομο δεμένο μέσω της ιδιοκατοίκησης με έναν τόπο χάνει την ευελιξία του και δύσκολα μετακινείται προκειμένου να τεθεί στην υπηρεσία των στρατηγών της ανάπτυξης, των δημιουργικών επιχειρηματιών, ενώ, σε περίπτωση αναβάθμισης της γειτονιάς του αποτελεί παράγοντα οπισθοδρομικότητας και υποβάθμισης.

Όχι κύριοι, πρέπει να τελειώνουμε με την ιδιοκατοίκηση. Χρειαζόμαστε εργαζόμενους σπαρτιάτες, ευέλικτους και ευκόλως μετακινούμενους νομάδες. Όσο για τα σπίτια που θα αφεθούν ελεύθερα, συγκεντρωμένα στα χέρια επιχειρηματιών  θα οδηγήσουν σε δημιουργία οικιστικών εταιρειών και οικονομίες κλίμακας που μόνο στα όνειρά μας έχουμε δει. Χωρίς συναισθηματισμούς, θα μπορούμε εύκολα πλέον να κατεδαφίζουμε πεπαλαιωμένα και δυσκολοσυντήρητα κτίρια και να μεταμορφώνουμε οικισμούς κατά βούλησιν. Θα μπορούμε να έχουμε εξαιρετικά προσιτά ενοίκια και να επισκευάζουμε με οικονομίες κλίμακας. Τα ωφέλη είναι τεράστια.

Είμαστε αρκετά τολμηροί για να τ’αδράξουμε;

27/09/2011

Η ελευθερία πάνω και πέρα από το κράτος

Μια γενναία αποδόμησις της περί εθνικής ανεξαρτησίας ιδεοληψίας από τον μέλλοντα φωτεινό αστέρα της φιλελεύθερης διανόησης Σωτήρη Γεωργανά ή SG ή zoutiri:

 Δεν με ενδιαφερει τοσο η εθνικη αυτονομια, οσο η ατομικη αυτονομια. Ιδανικο για μενα ειναι καθε ανθρωπος να μπορει να εκπληρωνει τους στοχους της ζωης του ελευθερος και απερισπαστος. Η αυξημενη εθνικη αυτονομια μπορει να ενισχυει την ατομικη αυτονομια για πολλους πολιτες (οπως εκανε η επανασταση του 1821 για τους περισσοτερους Ελληνες Ορθοδοξους) μπορει και να την εμποδιζει (οπως εκανε η ιδια επανασταση για μουσουλμανους που κατοικουσαν στις εξεγερμενες περιοχες). Σε μερικες περιπτωσεις η προστασια της εθνικης κυριαρχιας/αυτονομιας μπορει να σημαινει βαρια καταπατηση της ατομικης, βλεπε ας πουμε την Λιβυη υπο τον Κανταφι. Ποιος αληθεια, με ενα δραμι ευαισθησιας και καθαρου νου, υποστηριζει οτι πρεπει να αφησουμε τις στρατιωτικες του δυναμεις να λιανιζουν αμαχους, επειδη εχει υπερεχουσα αξια η λιβυκη εθνικη κυριαρχια? (έΞΟΧΟΝ!)

Στην περιπτωση της συγχρονης Ελλαδας εχουμε λογους να πιστευουμε οτι η εθνικη κυριαρχια σταθηκε ορισμενες φορες εμποδιο στην ατομικη. Ισως αν οι κυβερνητες της χωρας εδρευαν καπου στην υπολοιπη ΕΕ και οχι στην Αθηνα, η ζωη μας θα ηταν λιγο καλυτερη και οι πολιτες θα ειχαν μεγαλυτερες ευκαιριες να εκπληρωσουν τους στοχους της ζωης τους. Ισως? Οι ευεργετικες συνεπειες της μερικης παραχωρησης εθνικης κυριαρχιας εχουν εχει ηδη αποδειχθει τρανα σε πολλες περιπτωσεις.

Απο τοτε που η προστασια της Ελλαδας απο την πυρηνικα οπλισμενη Σοβιετικη Ενωση ή αλλες μεταγενεστερες δυναμεις εχει ανατεθει στις Βρυξελλες (ΝΑΤΟ) και στην Ουασιγκτων, η χωρα κοιμαται ησυχη. Ανταλλαξαμε την εθνικη κυριαρχια στα χαρτια με την πραγματικη εθνικη ασφαλεια εναντιον εξωτερικων εχθρων. Ακομα περισσοτερο, ενιοτε η απωλεια εθνικης κυριαρχιας, μας προστατευει απο εσωτερικους εχθρους. Απο τοτε που οι αποφασεις νομισματικης πολιτικης λαμβανονται στην Φρανκφουρτη και οχι στην Τραπεζα της Ελλαδος (που γειτονευε επικινδυνα με ασταθεις και ανωριμους πολιτικους στην Βουλη), η Ελλαδα εχει ενα πολυ σταθερο και ισχυρο νομισμα! Απο τοτε που οι ανωτατες ένομικες αποφασεις λαμβανονται και στο Λουξεμβουργο ή στο Στρασβουργο οι Ελληνες απολαμβανουν νομικης προστασιας που το εγχωριο συστημα δικαιοσυνης συχνα αποτυγχανε να προσφερει.

Η Ελλαδα δεν εχει απολυτη εθνικη κυριαρχια, εχει παραχωρησει μεγαλα κομματια της, οικιοθελως και συνειδητα, εδω και πολλα χρονια. Το αποτελεσμα δεν νομιζω οτι ειναι κακο για τους πολιτες. Ειναι σχεδον σιγουρο μαλιστα οτι αν ειχαμε παραχωρησει την ασκηση δημοσιονομικης πολιτικης στην ΕΕ, δεν θα ειχαμε φτασει ποτε στο σημειο που ειμαστε σημερα, ενα βημα πριν την χρεοκοπια. Θα ειχαμε περιοριστει σε άλλες κινησεις, που ηταν τελικα οφελιμες για την χωρα ή εστω επιθυμητες για τους Ελληνες πολιτες?

έΞΟΧΟΣ!

Το κείμενο από εδώ: anamorfosis.net/blog/?p=5340

26/09/2011

Ένα φιλελεύθερο μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας!

Μπορεί οι φίλοι του ιστολογίου “Αναμόρφωσις” να με έχουν πικράνει με την υπέρμετρη μετριοπάθειά τους, όμως εγώ, όντας ανώτερος άνθρωπος και φιλελεύθερος τους συγχωρώ, γνωρίζοντας ότι οι απόψεις τους είναι υπό διωγμόν από το αριστερό κατεστημένο. Ως εκ τούτου, δεν μπορώ να μην αναμεταδώσω αποσπάσματα από το εξαιρετικό μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας που δημοσίευσε ο υπέροχος Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος, σε πείσμα του ακροαριστερού κοπετού:

Ναι, αλλά θα τα καταφέρουμε.

Δεν είναι μόνο η αφελής βελτιοδοξία μου. Δεν είναι μόνο βουλησιαρχική απόγνωση. Δεν είναι μόνο υπολογισμένη προς αυτεκπλήρωσιν προφητεία.

Μηδένα προ του τέλους χρεωκόπει:

Μας μένουν ακόμη κάμποσοι σκληροί μήνες. Καμιά δεκαπενταριά για την ακρίβεια. Το 2012, μετά από τέσσερα συναπτά έτη ύφεσης, τα περισσότερα μάλλον από την Κατοχή, η ελληνική οικονομία θα ανακάμψη. Αναιμικά ίσως, φοβισμένα, ψηλαφητά, αλλά θα περάσουμε στο θετικό πρόσημο. Και δεν μπορώ να φανταστώ καμία κοινωνία να καταρρέη με θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, που συνεπάγονται μείωση της ανεργίας, αύξηση της εσωτερικής ζήτησης και όλην την παρομαρτούσα ανοδική σπείρα.

Μέχρι τότε, μας κρατάνε τρυφερά το χέρι στην εντατική οι νέες μας Προστάτιδες Δυνάμεις-και χρέωνουν επιτόκιο μόνο 5% για τις υπηρεσίες τους. Μπορεί να έχουν τους δικούς τους ιδιοτελείς λόγους, μπορεί να μας αγαπάνε και λιγάκι, αδιάφορο. Με εξασφαλισμένη όμως την χρηματοδότηση του θνήσκοντος για καναδυό χρόνια ακόμα, ο ασθενής δεν θα καταλήξη. Είτε λεονταρίση είτε όχι, δεν θα βρεθή ελληνική κυβέρνηση που να αψηφήση τους τρεις πνεύμονες διά και χάριν των οποίων η Ελλάς αναπνέει. Η ασφυξία non datur.

Το καθεστημένο, και μάλιστα το πασοκικό, είναι προφανώς ανεπαρκές, αλλά πλέον δεν τους πέφτει και πολύς λόγος. Το έλλειμμα θα μειωθή και φέτος, έστω και κάτω από τις προβλέψεις. Θα μειωθή και του χρόνου και μετά λίγο ακόμη. Λίγο ακόμη, να μειωθή λίγο χαμηλότερα. Η εμπιστοσύνη θα επανέλθη, οι καταθέσεις θα επιστρέψουν, κάποιες επενδύσεις θα ξεγελάσουμε, ο τουρισμός κρατάει γερά. Και θα ανεβούμε λίγο ψηλότερα.

Συγκλονιστική λατινομάθεια! Συγκλονιστικό συναίσθημα! Έκλαυσα απ’τον πολύ πόνο!

Για όλο το κείμενο με συγκλονιστική εικονογράφηση εδώ: anamorfosis.net/blog/?p=6281

23/09/2011

Η μείωση του αφορολογήτου: Ένα λογικό, κοινωνικώς ορθό και δίκαιο μέτρο.

Φωνάσκουν και ογκανίζουν οι ιακωβίνοι και κομμουνιστές λαϊκιστές για τη μείωση του αφορολογήτου και το “πλήγμα” που αυτό συνεπάγεται στους “φτωχούς και αναξιοπαθούντες”. Όπως πάντα, ο ιακωβινισμός κεντρίζει το θυμικό  του απαίδευτου και βάναυσου όχλου, εξερεθίζοντας τα ταπεινότερά του ένστικτα.

Ηδη ο φιλελευθερισμός, δηλητηριασμένος από το φωταδιστικό δηλητήριο του ιακωβινισμού, περιορίζει βάναυσα την ελευθερία των στρατηγών της παραγωγής δια μέσου της “προοδευτικής φορολογίας”, ήτοι την δια της βίας λεηλασία των περιουσιών τους, με το πρόσχημα της κοινωνικής αναδιανομής. Έχουμε έτσι μια πλειοψηφία λεηλατητών (“looters” όπως γλαφυρότατα και ακριβέστατα τους περιγράφει η μεγάλη φιλόσοφος Ayn Rand), η οποία δια της βίας αποσπά το προϊον του διανοητικού μόχθου και της μεγαλοφυϊας του εργοστασιάρχη, του τραπεζίτη και του επιχειρηματία, προκειμένου να χρηματοδοτήσει ένα σπάταλο, γιγάντιο και ανελεύθερο κράτος.

Τερατώδες και άδικο!

Διατύπωσα κάποιες πρωτόλειες σκέψεις μου σε σχόλιο στο σοσιαλιστικό μεν, αλλά ορθώς σκεπτόμενον ιστολόγιον “ΠΑΣΟΚ ή τέφρα“, τις οποίες θα μεταφέρω ανεπτυγμένες και βελτιωμένες εδώ.

Καλό θα ήταν το κράτος να μην υπήρχε καθόλου και οι σχέσεις των ανθρώπων να βασιζόντουσαν στην αμοιβαία συμφωνία κυρίων και στον μη καταναγκασμό. Ας είμαστε ρεαλιστές όμως. Οι μόνοι που μπορούν να λειτουργήσουν έτσι είναι οι δημιουργικοί και παραγωγικοί πολίτες. Οι υπόλοιποι, απαίδευτοι και ανεξέλικτοι, χαμερπείς και διεφθαρμένοι απο κάθε άποψη, τείνουν προς τη λεηλασία των αγαθών που οι δημιουργικοί άνθρωποι παρήγαγαν, την καταστροφή όσων αγαθών δεν μπορούν να λεηλατήσουν, την κομπλεξική επιθετικότητα και μίσος απέναντι στους εξελιγμένους και παραγωγικούς δημιουργούς και την αμοιβαία αλληλοεπιβολή. Δυστυχώς, ενώ κάποτε τα ήθη και τα έθιμα τους συγκρατούσαν, δια της δηλητηριώδους επιδράσεως του κομμουνισμού κατέστησαν εντελώς ασύδοτοι.

Απαιτείται λοιπόν η δημιουργία σωμάτων ελεγκτικών και σωμάτων ασφαλείας, τα οποία θα αποτρέπουν τη λεηλασία και την αρπαγή και θα καθορίζουν τη δίκαια αξιολόγηση των πόρων. Δυστυχώς, αν και έχουν γίνει σημαντικές πρόοδοι, δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί αποτελεσματικός τρόπος οργάνωσής των εκτός κράτους. Το ίδιο, αλλά ευτυχώς με τάσεις απομείωσης και εξαφάνισης συμβαίνει με τα συστήματα υγείας και παιδείας.

Αυτά τα σώματα ασφαλείας και ελέγχου απαιτούν δαπάνες για τη συντήρηση των, δαπάνη η οποία οφείλει να μοιράζεται ανάμεσα σε όλους τους μετόχους του κράτους. Κάθε υπεύθυνος πολίτης κατανοεί ότι η έκφραση γνώμης δια του ψηφοδελτίου δεν είναι αρκετή, όπως στον κινηματογράφο η απλή επιλογή του έργου δεν αρκεί για την παρακολούθησή του.  Στον κινηματογράφο απαιτείται η καταβολή εισιτηρίου προκειμένου ο θεατής να παρακολουθήσει και να απολαύσει το έργο. Στις λέσχες τα μέλη πληρώνουν συνδρομή προκειμένου να απολαύσουν των προνομίων που η ιδιότητά τους τους επιφυλάσσει.  Το ίδιο θα πρέπει να ισχύει και για ένα κράτος.

Η μείωση του αφορολογήτου έτσι ώστε να συμπεριλαμβάνεται το μεγαλύτερο (ει δυνατόν όλο) το μέρος του πληθυσμού είναι μία ορθή λύση προκειμένου να καταργηθεί το φαινόμενο του τζαμπατζηδισμού (freeloading) από φοροφυγάδες και οκνηρούς πλιατσικολόγους της ήσσονος προσπάθειας. Θεωρώ ότι η πλήρης κατάργηση του αφορολογήτου θα ήταν εξίσου δίκαια.

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε μια συζήτηση μεταξύ υπευθύνων πολιτών σχετικά με το ποιός από τους δύο φόρους θα ήταν ο πλέον δίκαιος:

1) Ο φόρος σταθερού ποσού ή

2) Ο φόρος σταθερού ποσοστού; (μια πρόταση που προκρίνεται από τον έγκριτο σοσιαλιστή Ανδρέα Ανδριανόπουλο)

19/09/2011

Ένα νέο φιλελεύθερο ιστολόγιο γεννιέται σήμερα.

Ενάντια στο ρεύμα των καιρών και στην ιακωβινική διανοητική τρομοκρατία αιώνων, ενάντια στην οχλοκρατία την κυριαρχούμενη από μετριότητες και χυδαιότητα, ενάντια στον βάρβαρο και απάνθρωπο κομμουνισμό, ένα νέο ιστολόγιο γεννιέται σήμερα.

Τον όρο “Νεοφιλελεύθερος” που χρησιμοποιούν σήμερα οι χυδαίοι ιακωβίνοι μιας πλαδαρής κι ενδοτικής δημοκρατίας, εγώ τον θεωρώ τιμή μου. Υποστηρίζω έναν νέο φιλελευθερισμό, χωρίς παραχωρήσεις στον αιματοβαμμένο ιακωβινισμό και την προστυχιά της Γαλλικής Επανάστασης, μια ελευθερία των ευγενών του πνεύματος όπως την καθόρισαν σπουδαίοι διανοητές όπως o Burke, ο Hayek και η κορυφαία, πρωτογενής φιλόσοφος Ayn Rand. Υποστηρίζω μια στιβαρή δημοκρατία, η οποία επιτέλους θα τελειώσει με τη δουλοπρέπεια απέναντι στη δικτατορία των μετρίων και των αντιπνευματικών, μια δημοκρατία που δεν θα φοβάται να συμπαραταχτεί με το Μεγάλο Άνδρα και θα υποστηρίζει τον Άριστο.

Ελπίζω με υπευθυνότητα και θάρρος να βοηθήσω σε αυτή την ωφέλιμη μετάλλαξη τη χώρα.

Για την Ελευθερία και τον Καπιταλισμό!